Verlangen

 Nu al een jaar is corona in ons aller leven. Ik weet niet hoe dat bij jullie is, maar corona en alles eromheen maakt best wat emoties bij mij los. Ik zal ze eens opsommen. 

Verdriet: De ziekte én de maatregelen hebben veel verdrietige gevolgen. Ik ga daar niet verder over uitweiden, iedereen weet dat wel. 

Verwondering: Er zijn zo veel uiteenlopende meningen over het geheel. Dat verbaast mij niet. Maar dat ook tussen christenen onderling de discussies zo hoog oplopen verwondert mij wel. Ons fundament is toch hetzelfde? En de onderlinge liefde....?

Verwarring: We lezen dezelfde Bijbel, we hebben dezelfde Bron, namelijk Jezus. Ik veroordeel niemands mening, maar het brengt mij wel in verwarring, het laat me steeds twijfelen aan mijn eigen mening. 

Onrust: Al met al veroorzaakt dat bij mij best veel onrust. Door de dingen die ik eerder noemde plus de onzekerheid van wat de toekomst brengen zal.

Maar er is één emotie die met kop en schouders boven al deze andere emoties uitsteekt en dat is verlangen. 

Verlangen: Bij mij is dat niet het verlangen naar het moment dat alles weer een beetje normaal is, zoals waar zoveel mensen naar verlangen. Nee, ik zou stiekem zelfs een beetje teleurgesteld zijn wanneer onze wereld weer een beetje gewoon wordt.

Waarom? Ten eerste omdat ik onze wereld van voor corona eigenlijk echt niet meer zo geweldig vond. Maar de belangrijkste reden van mijn teleurstelling is dat het dan dus toch nog niet dé tijd was, want mijn verlangen is het verlangen naar Jezus! 

Ja, ik weet dat er eerder ook al vele voorspellingen zijn gedaan over de eindtijd die niet uitkwamen. Maar dat ze niet uitgekomen zijn wil natuurlijk niet zeggen dat het niet ooit wél een keer gaat gebeuren. Daar geloven wij toch in? Dat staat toch in de Bijbel die wij lezen? Daar kijken wij als wachtende bruid toch verlangend naar uit, naar de komst van onze Bruidegom?

We weten het natuurlijk niet precies, maar we moeten wel waakzaam zijn en letten op de tekenen der tijden. De verdrukking zal niet zomaar van de ene op de andere dag een feit zijn, daar gaat wel iets aan vooraf, waar we waakzaam op moeten letten. Als we waakzaam zijn zal het ons niet als een dief in de nacht overvallen. Dan zullen wij zorgen genoeg olie voor onze lampjes te hebben. En dat onze witte jurk schoon klaarhangt.

Er zijn gelukkig nog best veel mensen die verwachtingsvol allerlei Bijbelse scenario's voor zich zien ontvouwen. Volhardend, reikhalzend en verlangend speurend naar tekenen. Alles wordt kritisch bekeken, of het misschien ook betekenis heeft voor de aanstaande eindtijd. Niks mis mee toch?

Deze mensen worden door velen helaas respectloos weg gezet als complotgekkies en wappies. Ook door andere christenen. Maar hebben die dat verlangen dan niet? Hechten zij nog teveel aan deze wereld? Zijn ze er nog niet klaar voor? Of hebben ze angst voor het onbekende? 

Zien zij de tekenen niet? Zijn zij niet waakzaam? Hebben zij geen vragen bij alles wat er nu gaande is? Zien zij ook niet de grote afval van het geloof? En hoe Satan steeds meer grip op de wereld krijgt? Trouwens, hoezo worden de gedachten van de zogenaamde wappies complottheorieën genoemd? Is het niet een Bijbels feit dat eens de antichrist ten tonele zal verschijnen en zich achter de schermen al aan het voorbereiden is?

Nou, noem mij dan maar een wappie! Maar mijn verlangen is nu erg groot en mijn hoop is op Hem. Ik heb meer vertrouwen in het gezag van God, dan in het gezag van deze corrupte wereld. Ja, ik vind het ook erg spannend. Hoewel we weten dat Jezus terugkomt, weten we niet precies hoe het zal gaan en hoe het dan zal zijn. Maar deze onzekerheid maakt mijn verlangen niet minder, wel nieuwsgieriger en ongeduldiger. 

Mocht het nu of binnenkort toch niet dé tijd zijn, dan vind ik dat jammer. Maar dan opnieuw zal ik verlangend en zoekend blijven letten op de tekenen der tijden. En hoopvol uitzien naar de Bruidegom, waakzaam, met voldoende olie en mijn witte jurk! Want ooit komt er een dag..

Maar stiekem hoop en bid ik dat het toch maar heel erg snel zover mag zijn!  Misschien deze week, misschien dit jaar? Jij ook?

Zijn christenen betere mensen?

Nee!!
Nou, mooi, klaar! Lekker kort stukkie!
Even alle gekheid op een stokje. Ik las laatst een stukje over het beeld wat niet-christenen hebben van christenen. Het kwam erop neer dat de niet-christenen ons arrogant en moralistisch hoogdravend vinden. Dat ze denken dat wij vinden dat we het altijd beter weten, dat wij vinden dat we betere mensen zijn. Dat stemde mij tot nadenken. En het sluit ook wel aan bij mijn posts over 'slechte reclame'.

Ik vraag mij af, is dat ook zo, zijn christenen betere mensen?
Nee, natuurlijk niet! Wij zijn niets beter dan niet-christenen. Ook heel veel niet-christenen hebben een zeer hoogstaande moraal. En er zijn ook veel mensen die zich christen noemen, maar het toch niet zo nauw nemen met de christelijke normen en waarden. Ik denk dat iedereen het daar wel over eens is, zowel christenen als niet-christenen.

Maar toch denken veel niet-christenen wel dat wij, christenen, onszelf betere mensen vinden. Maar dat is een vooroordeel, een misverstand wat echt niet waar is. Ikzelf, maar ook andere christenen die ik ken, vinden onszelf echt niet beter. We erkennen onze fouten, we weten dat we zwaktes hebben. We voelen ons juist helemaal niet sterk, althans niet alleen. Wij mensen maken er vaak gewoon een zootje van. Maar we beseffen juist door onze zwaktes, dat we het niet alleen kunnen. Dat we iemand nodig hebben, iemand die het beter weet. Een voorbeeld, een leraar, een liefhebbende Vader. Iemand die ons voordoet en vertelt hoe het anders en beter kan. Onze Heer Jezus. En samen met Hem kunnen we het wel, kunnen we wel het leven aan, zijn we sterk. Mogen we stap voor stap betere mensen worden. Niet beter dan jou, maar beter dan ons oude zelf. We mogen een nieuwe mens worden. We mogen toegeven dat we het niet altijd weten en niet alles aankunnen. We mogen de touwtjes uit handen geven.

En omdat we daar zo gelukkig van worden, draven we soms misschien weleens een beetje door. Willen we iedereen wel vertellen wat je moet doen, je overreden om je ook te bekeren. Maar dat is niet omdat wij onszelf zo goed vinden, maar omdat wij Jezus zo goed vinden en omdat wij het jou ook zo gunnen om jezelf zo gelukkig en zo geliefd te voelen. Dat gevoel dat je hebt als je een goede relatie hebt met onze Heer. Dat gevoel dat groter is dan elke verliefdheid, dat gevoel dat zelfs groter is dan de liefde voor je kinderen. Dat gevoel dat met geen pen te beschrijven is en daarom waarschijnlijk ook zo moeilijk uit te leggen. Waardoor dan waarschijnlijk ook die misverstanden en vooroordelen ontstaan.

Maar als je het geloof in Hem, onze Heer, dan (nog) niet kunt aannemen, geloof dan dit wel: Wij vinden onszelf echt geen betere mensen! Maar het is zo de moeite waard om Hem te leren kennen. Ja, sorry, ik kan het toch niet laten. Want waar het hart vol van is, daar stroomt de mond nu eenmaal van over. En als je iets niet snapt van ons 'rare' christenen, vraag het me gewoon. Dan hoop ik dat ik de juiste woorden kan vinden om het je uit te leggen, zonder betweterig over te komen. Ik hoop geen arrogantie uit te stralen, want ik besef heel goed: Zonder Hem stel ik gewoon niet zoveel voor! Maar met Hem mag ik bloeien en stralen! En dat mag jij ook!

Slechte reclame 5

Door onze slechte reclameboodschap, zijn er allerlei vooroordelen ontstaan van niet-christenen naar ons toe. Ontstaan omdat wij al die fouten maken. Ontstaan omdat wij ons niet goed laten zien.
Ik krijg bijvoorbeeld weleens de vraag waarom ik op zondag bepaalde dingen niet of wel doe. Of eigenlijk wat ik wel of niet op zondag mag doen. Ik vind dat altijd een beetje jammer zo'n vraag. Alsof mijn relatie met God afhangt van de dingen die ik op zondag doe of niet doe. Het is alleen kijken naar de buitenkant. De hele week richt ik mij op Hem, alleen op zondag is er meer tijd en rust om dat te doen. Het is een dag om stil te staan bij, te genieten van en dankbaar te zijn voor alles wat ik van Hem krijg, alle lieve mensen om mij heen. Daarom doe ik sommige dingen op zondag niet, omdat ik die ook wel op een andere dag kan doen. Dus omdat ik dat wil en niet omdat het moet.
Maar zo'n vraag is denk ik ook het gevolg van onze ik-gerichte maatschappij. Waarin alles vooral draait om je eigen ontwikkeling, je ambities, je plezier, je geluk. Zoveel mogelijk zien, doen en meemaken. Het vooral leuk hebben! Het idee van allerlei dingen dan niet te mogen past daar niet echt bij. Men kijkt alleen maar naar wat men denkt op te moeten geven, zonder te kijken naar wat men kan ontvangen. Aan deze kant van de wereld hebben wij het materieel gezien ook erg goed. Maar de leegte die velen desondanks toch voelen, proberen we op te vullen door nog meer spullen en gadgets, nog meer activiteiten. De paniek slaat haast toe bij het idee een avond alleen door te moeten brengen, niets te doen te hebben. Of men vlucht in verslavingen, alles om maar niet die leegte te hoeven voelen. Maar wat men werkelijk nodig heeft, daar loopt men aan voorbij.  Want dat is zo verschrikkelijk moeilijk. Want Jezus vraagt ons eigenlijk maar één ding op te geven: ons ego! Het gaat niet om ons, het gaat om Liefde. Het gaat niet om wat een ander van ons vindt, maar om wat God van ons vindt!

Wat ik ook weleens te horen krijg is het volgende: Nou, als die of die naar de hemel gaat, dan hoef ik daar niet heen! Of: Ik doe altijd mijn best om goed te zijn voor iedereen, sta voor iedereen klaar, vind mezelf wel een goed mens, zo slecht doe ik het nog niet vergeleken met vele anderen! Ook hier zit ons ego ons vaak danig in de weg. Het is o zo moeilijk om toe te geven dat je niet altijd alles goed doet, dat je fouten maakt, dat ook jij vergeving nodig hebt. Maar het is niet aan ons om te oordelen over anderen, onszelf met anderen te vergelijken. Het gaat niet om wat wij van een ander vinden, het gaat niet om wat wij van onszelf vinden, het gaat om wat God van ons vindt!
Daarom is het zo belangrijk dat wij als christenen laten zien wat wij krijgen van God als wij ons aan Hem overgeven. Rust, vrijheid, vrede, vreugde, een rijk gevuld hart, een doel, een toekomst, Hoop!!
Hoezo inleveren? Je leven zal zoveel rijker worden, als je stopt met alles zelf te willen sturen en onder controle te willen houden, want dat gaat je toch niet lukken, maar je overgeeft aan Zijn controle en Zijn wil. Zul je aan het eind van je aardse leven terugkijken op alle spullen die je had en wat je allemaal hebt gedaan, je aanzien? Of zul je terugkijken op alle liefde die er was in je leven?

Slotconclusie: Wij moeten Jezus niet afrekenen op de fouten die wij mensen in Zijn naam hebben gemaakt. Leer Hem kennen, geef Hem de kans om in jouw leven te komen en oordeel dan op grond van jouw persoonlijke relatie met Hem. Dan kan het niet anders dan een positief oordeel zijn!

Slechte reclame 4

Jezus heeft ons de opdracht gegeven om de wereld in te trekken om aan iedereen het goede nieuws te vertellen. Nu denk ik niet dat het de bedoeling is om allemaal massaal naar bijvoorbeeld Afrika te vertrekken of andere afgelegen gebieden om daar het Evangelie te brengen. Ook hier, in onze eigen omgeving, mogen wij de blijde Boodschap verspreiden. Er zijn tenslotte meer buiten-kerkelijke als kerkgaande mensen. Heel veel ongelukkige mensen, mensen die een leegte ervaren, mensen in nood. Ik denk echter niet dat wij dat moeten doen door mensen met Bijbelteksten en andere wijsheden om de oren te slaan. Iedereen hier in onze westerse wereld heeft immers weleens gehoord over Jezus, weet wat de Bijbel is. Ze hebben wel een bepaald beeld van het christendom, alleen hebben mensen vaak geen idee wat God nu daadwerkelijk voor ze kan betekenen. Ze kijken vaak naar de buitenkant van het christelijke leven, het vaak niet zo positieve plaatje, terwijl God juist de binnenkant wil bereiken. Om je van daaruit te genezen, te veranderen, je ongekende rust en vrijheid wil geven.
Ik denk daarom dat wij, als christenen, ons geloof niet moeten verstoppen. Niet net zo werelds zijn als ieder ander. Maar wij moeten juist laten zien wat Jezus doet, of heeft gedaan, in ons leven. Waar mogelijk moet wij getuigen van onze relatie met Hem. Wij moeten ons niet schamen dat wij Jezus nodig hebben en Zijn Liefde voor ons houden. Maar wij moeten Zijn Liefde uitdelen waar en wanneer we maar kunnen. Nu weet ik best wel dat dat heel moeilijk is. Ik vond het bijvoorbeeld heel eng om mijn getuigenis op deze blog te plaatsen. (zie over mij)  Maar de gedachte dat misschien ooit iemand het leest en er iets aan heeft, heeft mij over de drempel doen stappen. Maar ook over de ziekte van mijn man vertellen vind ik vaak moeilijk. Hieronder volgt, in het kort, met toestemming, zijn verhaal.

Mijn man wordt al een behoorlijk aantal jaren geplaagd door reuma. In het begin was het zoeken naar de juiste medicatie en dosis. Na een tijdje uitproberen, met ups en downs, werd het stabiel en was hij een tijd redelijk pijn en klachtenvrij. Tot in het najaar van 2008 hij weer klachten kreeg. Deze bleken echter niet reuma-gerelateerd. Na een behoorlijke tijd en allerlei pijnlijke onderzoeken bleek hij een (tot nu toe onbekende) spierziekte te hebben, met een onzekere en niet te voorspellen toekomst. Ondertussen was zijn lichamelijke conditie in een razendsnel tempo achteruit gegaan. Hij zag zichzelf al in een rolstoel (of nog erger). In het najaar van 2009 heeft hij van de voorganger en oudsten van onze kerk een ziekenzalving mogen ontvangen. Vanaf die avond, echt letterlijk vanaf dat moment, stond de achteruitgang stil!! Is ook bevestigd door de neuroloog. Ook zijn geestelijk herstel is toen in rap tempo in gang gezet. Hij had een enorm minderwaardigheidscomplex door een pestverleden en het hebben van ADD. Hij had vaak suïcidale gedachten. Nu twee jaar later is dat complex zo goed als verdwenen en die gedachten heeft hij nooit meer gehad. En de spierziekte staat nog steeds stil. Alhoewel hij wel veel pijn heeft de laatste tijd, wat wordt veroorzaakt door de ontbrekende spiermassa, is zijn spierkracht nog nagenoeg hetzelfde als twee jaar geleden. De spiermassa is dus niet verder afgenomen! Ook nu mogen wij nog wonderen verwachten van God.

Alhoewel dit natuurlijk een prachtig verhaal is over de genezende kracht van onze Heer, vertel ik het eerlijk gezegd niet altijd, als mensen mij vragen hoe het met mijn man gaat. Maar waarom doen wij dat als christenen eigenlijk niet? Vertellen hoe God ons herstelt en geneest, hoe God ons bevrijdt, hoe God ons leven verrrijkt? So what, als een ander het een bullshit verhaal vindt, grote onzin? Wij weten toch wel beter? Maar wat nou als je het voor je houdt, terwijl je een ander misschien met jouw verhaal kunt helpen of bemoedigen? Is het dan niet eigenlijk onze plicht om het te vertellen?
Maar niet alleen onze getuigenis, ons verhaal, moeten wij delen. Ook onze liefde moeten wij rijkelijk delen. Liefde voor de ander, zoals wij die ook van Hem hebben mogen ontvangen. Echte en oprechte liefde voor elkaar onderling, zodat een buitenstaander misschien denkt: Hé, dat wil ik ook! Maar ook liefde voor alle zwakken en behoeftigen, voor ieder die het nodig heeft. Al is dat alleen maar een boodschap doen voor een buurvrouw, een praatje maken met een eenzaam persoon, terwijl je eigenlijk geen tijd en zin hebt om dat te doen. Naar je medemens kijken met een accepterende, dienstbare en vergevingsgezinde houding. Juist, en vooral, door deze kleine dingen kan men door ons heen de Liefde van Jezus zien.

Wordt vervolgd.

Slechte reclame 3

Nog een reden is de lauwheid die zoveel christenen tegenwoordig hebben. Mensen die wel zondags naar de kerk gaan, misschien ook wel actief zijn in hun gemeente, maar daarbuiten en in de rest van de week merkt men weinig van hun christen zijn. Ze vallen althans niet op. Collega's weten van elkaar vaak niet eens dat ze kerkgaand zijn. Ze zijn net zo werelds als ieder ander.
Jezus zegt in de Bergrede; "Jullie zijn het zout van de aarde, jullie zijn het licht in de wereld. Maar van velen van ons is dat licht niet te zien, wij verstoppen het als het ware, houden het zout voor onszelf.
Waarom doen we dat? Is het schaamte? Hebben we geen zin aan hoon en spot? Of is het gemakzucht? Hebben we geen zin aan moeilijke vragen? Want misschien weten we zelf niet eens zo goed waarom we (nog) naar de kerk gaan. Gewoon omdat het zo hoort? We het van huis uit zo gewend zijn? Hebben we eigenlijk zelf wel een persoonlijke relatie met God?
Weet je, misschien hebben we het aan deze kant van de wereld wel te goed, zodat de behoefte, de nood, om ons op Hem te richten niet zo groot is. Wij leven in een ik-gerichte maatschappij, waarin status, macht, prestaties, ambities, succes, uiterlijk, perfectie centraal staan. Waarin je zwakte tonen gelijk staat aan falen. Waarin wij uit alle macht, met een masker op, de schijn ophouden iemand te zijn, terwijl we vaak diep van binnen geen idee hebben wie die iemand is, wie we werkelijk zijn. Door het leven in zo'n maatschappij botsen onze ambities en onze zelfvervulling, kortom ons ego, nogal eens met de Bijbelse deemoed. Sommige mensen keren dan ook de kerk de rug toe en maken hun eigen 'geloof', waarin alleen die dingen zitten die in hun straatje passen. Anderen leven als het ware in twee werelden. Eén voor de zondag en één voor de rest van de week, die ze dan ook strikt gescheiden houden.
Maar brandt er in jou nog een lichtje? Wees dan dapper en haal het uit de kast en zet het op de tafel. Of liever nog, voor je raam! Laat zien waar jij je zout haalt, wat jouw leven smaak geeft. Schaam je niet voor je redder!

Wordt vervolgd.

Slechte reclame 2

Een andere oorzaak naar mijn mening is de verdeeldheid die heerst in veel gemeenten. Roddels, ruzie, vertrekkende mensen, kerkhoppers, kerkscheuringen, mensen die de kerk helemaal de rug toekeren. Allemaal aan de orde van de dag.
Jezus gaf zijn discipelen, de eerste gemeente, een nieuw gebod. Hij zei: "Ik geef jullie een nieuw gebod: heb elkaar lief. Zoals ik jullie heb liefgehad, zo moeten jullie elkaar liefhebben. Aan jullie liefde voor elkaar zal iedereen zien dat jullie mijn leerlingen zijn." Johannes 13:34-35.
Maar deze onderlinge liefde is in veel gemeenten helaas vaak ver te zoeken. Helaas zijn wij mensen maar gewoon mensen. Wij ergeren en storen ons aan elkaar, wij roddelen, als we het ergens niet mee eens zijn maken we ruzie of stappen we op. Als het te persoonlijk en confronterend wordt lopen we liever weg. Onze verhalen, onze ervaringen, onze rancune nemen we mee. Niet alleen naar een eventuele andere gemeente, maar ook naar de buitenwereld, naar onze niet-kerkelijke contacten. En alweer zijn dat niet erg uitnodigende verhalen. Waardoor iemand zou denken; "Hé, laat ik daar ook eens kijken!" En alweer is het Licht van Jezus Christus dan niet zichtbaar, alweer wordt Zijn boodschap overschaduwd.
Laten wij als christenen niet weglopen voor onze verantwoording, onze voorbeeldfunctie. Laten wij, als gemeente, elkaar niet veroordelen, maar bemoedigen. Elkaar bij de hand nemen, om samen, eensgezind, achter Jezus aan te gaan. Struikelend, met vallen en opstaan, maar elkaar liefdevol ondersteunend in plaats van afwijzend. Laat onze liefde als een magneet werken voor alle hunkerende en zoekende mensen.

Wordt vervolgd.

Slechte reclame 1

Laat ik maar gelijk met de deur in huis vallen en de hand in eigen boezem steken. Wij, christenen, staan Jezus in de weg. Vaak, veel te vaak! Onze handel en wandel is slechte reclame, wij zijn een slecht zichtbaar uithangbord. Kijk maar naar de geschiedenis. Kijk maar naar de leeglopende kerken. Volgens mij zijn daar een aantal oorzaken voor aan te wijzen, hoe wij, Zijn kinderen, juist Zijn prachtige boodschap in de weg staan. Daar wil ik het in een aantal posts over hebben. Over de slechte naam die christenen hebben en daardoor anderen misschien wel bij Hem vandaan houden.

Eén van de oorzaken is mijns inziens de verdeeldheid in de kerken. Er zijn zo enorm veel verschillende kerken, met enorm grote verschillen onderling. Allen zeggen christelijk te zijn en deel te zijn van het Lichaam van Christus. Maar ondertussen wordt er met het vingertje naar elkaar gewezen, naar wat er vooral niet goed is aan de andere kerk. Allerlei regels en tradities die krampachtig in stand moeten worden gehouden. Vaak niet erg uitnodigend voor een buitenstaander. Regels en tradities die ver verwijderd zijn van de eerste oorspronkelijke gemeente van Jezus Christus, waar juist de liefde en aanvaarding van iedereen centraal stond. Als jij bepaalde regels, geboden en tradities wil volgen om zo eer te brengen aan God en jij je daar prettig bij voelt, dan is dat prima. Maar ze staan nergens in de Bijbel genoemd als voorwaarde om een goed christen te zijn. Dan heb ik het niet over de Tien Geboden, maar over door mensen en kerken ingevoerde tradities, leefregels, kledingvoorschriften, e.d. Dat mag dus geen reden zijn voor de ene kerk om de andere kerk ervan te beschuldigen geen goede christelijke gemeente te zijn, omdat ze niet dit en niet dat doen, maar ze doen wel zus en zo. Maar helaas gebeurt dat wel. Het is als een winkelstraat vol met neonreclames. De één roept dit, de ander schreeuwt dat, hier is het beter, hier is het mooier, kom hier, kom hier! Hoe kun je dan als leek, als zoekende, door de bomen het bos zien? Hoe kun je dan als leek door alle kerken de Liefde van Christus zien? Al die verschillende regels, geboden, tradities verbergen of versluieren het ware Licht van Christus.
Ik denk dat een kerk een plek moet zijn waar iedereen welkom is, zonder voorwaarden waar je aan moet voldoen. Welkom met al je ellende, schuld, gebrokenheid. In je ouwe kloffie of in je mooie pak, dat is om het even, maar met een open hart. Waar mensen je in je ogen kijken en niet naar je uiterlijk. Waar je in Liefde wordt ontvangen, de Liefde van Jezus. Volgens het Grote Gebod: Heb de Heer, uw God, lief met heel uw hart en met heel uw ziel en met heel uw verstand. Dat is het grootste en eerste gebod. Het tweede is daaraan gelijk: heb uw naaste lief als uzelf. Deze twee geboden zijn de grondslag van alles wat er in de Wet en de Profeten staat. Matteus 22:37-40

Wordt vervolgd.