Nieuw begin?

Een heel nieuw kalenderjaar ligt voor ons. Aan het oude is een einde gekomen. Veel mensen hebben misschien een moeilijk jaar gehad. Maar kijken ook niet echt vol goede moed naar het nieuwe, omdat ze een aantal oude moeilijke zaken toch nog mee moeten nemen naar het nieuwe. Oud en nieuw volgens de kalender is natuurlijk ook niet in werkelijkheid het oude afronden en een nieuw begin maken. Het is gewoon de ene datum die volgt op de andere….

Maar is het dan wel mogelijk om je oude leven, je oude sores, achter je te laten? Om een nieuw leven te krijgen, een nieuw begin te maken?

Jazeker, ik weet uit eigen ervaring dat dat mogelijk is. Zondag was er in onze kerk, op oudjaarsdag, een doopdienst. Iemand die er voor kiest om haar oude leven te begraven met Jezus in het watergraf en met Hem weer op te staan in een nieuw leven. Nu begint dat nieuwe leven natuurlijk niet letterlijk op dat moment, dat is al begonnen op het moment dat iemand zijn hart aan Jezus heeft gegeven. De doop is het getuigenis dat er een verandering is begonnen in iemands leven, een nieuw leven is begonnen.

Nu hoor ik sommigen van jullie denken, is die verandering nou echt zo rigoureus, zo spectaculair, dat je kunt spreken van een nieuw leven?

Misschien is die verandering niet altijd aan de buitenkant zo duidelijk te zien, maar ik denk dat iedereen, die ooit een ontmoeting met Jezus heeft gehad en Hem aan heeft genomen als zijn persoonlijke redder en verlosser, kan beamen dat er zeker sprake is van een verandering, van een oud en een nieuw leven.  Soms ook echter is die verandering wel heel duidelijk. Wanneer dat oude leven bijvoorbeeld bol stond van verkeerde zaken, problemen, zorgen. Denk bijvoorbeeld aan verslavingen, psychische problemen, verdriet, pijn, oud zeer, noem maar op. Zaken die bevrijding, herstel en genezing nodig hebben. En wanneer Jezus die bevrijding, dat herstel en die genezing gegeven heeft, is dat ook voor de omgeving heel duidelijk te zien, dan zie je echte verandering.

Terwijl ik zo na zat te denken over oud en nieuw, nieuw leven, nieuw begin, moest ik ook terugdenken aan mijn eigen nieuwe leven. Wat een nieuw begin was dat!! Zo’n twaalf jaar geleden alweer… Heel veel mensen die ik nu ken, kennen helemaal niet mijn oude ik. Ik heb sinds die tijd heel veel mensen leren kennen en die kennen mij alleen maar zoals ik nu ben.  Soms vind ik het zelf ook onvoorstelbaar hoe mijn leven veranderd is na mijn genezing.

Hoe was het dan vraag je je misschien af? Ik had een sociale fobie. Ik was altijd overal bang voor en zag overal zo tegenaan dat ik er letterlijk ziek van werd. Misselijk, duizelig en zwart voor de ogen…. ‘s Morgens kokhalzend tandenpoetsen. Mensen zoveel mogelijk vermijden. Niet durven bellen. Op feestjes, of andere bijeenkomsten, was ik degene die in het hoekje zat en niets zei. En als anderen wel tegen mij praatten, dan werden dat nooit meer dan een paar beleefde zinnen. En de hele avond blijven zitten als ik nodig moest, omdat naar de wc gaan betekende dat mensen naar je zouden kijken. Ik had weinig vrienden, want ik deed nooit mijn best om die vriendschappen te onderhouden. Dit was ook allemaal al heel vroeg begonnen. Zo heb ik op de lagere school nooit mijn fietsexamen gedaan, tot twee keer toe was ik ziek. Ook heb ik het afscheid van de lagere school gemist, ook ziek. In de klas durfde ik niet mijn vinger op te steken ook al wist het antwoord best. Kreeg ik wel een beurt, dan kon ik alleen maar wat stamelen. Spreekbeurten waren ook een drama. Zo heb ik het vwo doorgeworsteld. Geen vervolgstudie gedaan omdat de angst voor het onbekende te groot was. Mijn talenten begraven. Geen werk kunnen vinden. Ik werd een ‘bewuste’ thuisblijfmoeder, dat was een veilige vlucht. Tot de kinderen vriendjes kregen en ik daardoor ook weer met andere ouders moest communiceren.

Zo heb ik jarenlang doorgeworsteld. Veel mensen hebben ook niet geweten dat het zo erg was, want ik had altijd goede excuses overal voor. Tot ik mezelf helemaal kwijt raakte en in een diepe depressie terecht kwam. Ook de relatie met mijn man,die op dat moment door zijn eigen dal ging, had een absoluut dieptepunt bereikt. Op dat moment, op de bodem van die enorme diepe put, op mijn knieën gedwongen, heel klein, klaar om op te geven, heb ik in uiterste wanhoop, verdrietig en eenzaam, al mijn ellende, boosheid en verwijten voor Gods voeten gegooid. En op dat moment, dat moment dat ik alles aan God had overgegeven, al was dat voor mijn gevoel noodgedwongen, begon mijn nieuwe leven. Want...onmiddellijk was er licht, warmte, liefde om mij heen. God was daar! Zijn liefde omhulde mij en alles viel ineens op zijn plek. Mijn woorden doen absoluut geen recht aan wat er op dat moment gebeurde, het was gewoon onbeschrijfelijk en ik ga dat dan ook niet verder proberen.. Mensen die ooit eens zo’n ervaring hebben gehad, zullen het misschien wel herkennen.

Maar die nacht was echt een nieuw begin. Het was het begin van een genezingsproces dat zo’n drie tot vier jaar heeft geduurd. Een proces van mijzelf leren kennen, accepteren en verantwoording nemen voor mijn eigen leven. Het begrijpen hoe mijn perfectionisme, mijn hoogsensitiviteit, het hoogbegaafd zijn, in mijn situatie en omgeving, deze gevolgen hadden op mijn ontwikkeling. Maar het belangrijkste was leren kijken naar mezelf zoals God naar mij kijkt, Gods almacht en soevereiniteit accepteren en het geschenk aannemen dat Jezus ook voor mijn ongehoorzaamheid, gebreken en gebrokenheid is gestorven. Hoe beter ik God leerde kennen, hoe meer ik van Hem ging houden, hoe meer ik nog wilde leren van Hem. Ik ben volledig genezen van de sociale fobie. Introvert ben ik nog steeds en dat kan en wil ik ook niet veranderen, want dat is juist een stille kracht. Maar échte angst ken ik niet meer. Maar dat niet alleen, er is nog zoveel meer veranderd. Ons huwelijk heeft standgehouden. Ik mocht alsnog groeien en bloeien. En doe dat nog steeds. Ik mocht alsnog studeren, werken, mijn talenten ontwikkelen. Dus ja, echte verandering is zeker mogelijk!

Misschien kun je je het echt niet voorstellen wanneer je nu naar mij kijkt, dat ik zo was, maar het is echt waar. Ik besef me dat dit maar een beknopt verhaal is, waar jij misschien nog vraagtekens bij hebt, maar vraag me er gerust naar, ik vertel je heel graag meer! En ik wil je heel graag aansporen om, wanneer jij het het leven vaak te zwaar vindt, het in Jezus handen te leggen, want Zijn juk is zacht en Zijn last is licht. Hij zegt: Kom maar bij Mij, ieder die vermoeid en belast is. Weet je niet hoe je dat moet doen of vind je dat eng of snap je helemaal niets van wat ik allemaal vertel, maar zou je dat wel willen, dan wil ik het daar heel graag eens met je over hebben. Maar ga er niet mee het nieuwe jaar in, ga op zoek naar dat nieuwe begin, want het is nooit te laat en je bent nooit te oud.

Maar ook wanneer je al christen bent en je toch nog moeite ervaart, of weer opnieuw, je valt weer terug in je oude gewoontes zeg maar, je oude leven, dan wil ik heel graag met je kijken welke blokkades er zijn waardoor Gods bevrijdende en herstellende kracht niet zijn werk kan doen. Christen zijn betekent niet dat het leven alleen maar rozengeur en maneschijn zal zijn, want het leven brengt nu eenmaal rottigheid en ellende. Maar ik ben er van overtuigd dat Gods beloften waar zijn. Dat wanneer jij je vertrouwen in Hem stelt en dicht bij Hem blijft, je één bent met Hem, Hij in jou, jij in Hem, dat je dan dwars door alle stormen van het leven heen, toch geestelijk, psychisch en emotioneel stabiel zult zijn, je rust zult ervaren. Mijn vrede geef ik u, zegt Jezus. Dat is een vrede die alle verstand te boven gaat! En ik kan je uit eigen ervaring vertellen dat het echt waar is! Ook de afgelopen twaalf jaren zijn er in ons leven echt wel heftige en moeilijke gebeurtenissen geweest, maar die rust en die vrede hebben mij dwars daar doorheen nooit verlaten, omdat ik juist in die stormen ging schuilen bij God. Als het nodig is ga ik zitten aan de voeten van Jezus, vertel Hem mijn verhaal en leg het dan in Zijn handen en vertrouw Hem toe de weg te bepalen, want Hij kan dat zoveel beter dan ik dat zelf kan. En dat is zo'n fijn gevoel! Dat gun ik jou ook zo! Misschien verklaar je mij voor gek, maar ik daag je uit het eens te proberen, want wat heb je te verliezen?

Etiketjes, labeltjes, stempeltjes, hokjes, vakjes….

Etiketjes, labeltjes, stempeltjes, hokjes, vakjes…..

Allemaal oordelen. Oordelen wordt meestal als negatief gezien. Maar we doen het allemaal, elke dag, de hele dag. En dat is ook goed. We hebben dat oordelen nodig om de wereld om ons heen te begrijpen en om prettig en veilig de dag door te komen. We moeten bijvoorbeeld beoordelen of het veilig genoeg is om de weg over te steken. Of dat het in de koelkast bewaarde eten niet bedorven is zodat we niet doodziek worden. Wat voor weer het is, zodat we onze kleding daaraan aan kunnen passen.

Als we het over oordelen hebben, moeten we onderscheid maken tussen beoordelen en veroordelen. Beoordelen is nodig en nuttig. Veroordelen echter moeten we overlaten aan God, of in geval van crimineel gedrag aan de rechters. En dan heb je nog vooroordelen, dat zijn oordelen die niet gebaseerd zijn op feitelijke waarheden, maar op, van horen zeggen, halve waarheden en onjuistheden.

In dit stukje wil ik het hebben over het oordelen van menselijke eigenschappen en gedrag. De bovenstaande woorden uit de titel hebben vaak een negatieve klank en zijn zeer vaak de bron van verhitte discussies in de sociale media, waarbij het opvalt dat vooral het niet begrijpen waarover men spreekt en het denken in stereotypen en vooroordelen pijn veroorzaakt.

Ik wil hier graag enige nuance in aanbrengen. De woorden uit de titel worden vaak op één hoop gegooid, maar ik denk dat hier een onderscheid gemaakt kan worden tussen beoordelen en veroordelen. Een etiket, een label, een stempel, oftewel een diagnose is een beoordeling van bepaald gedrag of eigenschappen. Het kan helpen om jezelf (of een ander) te begrijpen,  maar het is nooit een totale definitie van wie jij bent.

Een hokje of een vakje echter vind ik meer een veroordeling. Het is veel te beperkt en zet mensen gevangen in stereotypen. Bovendien zijn de wanden van de hokjes vaker opgebouwd uit vooroordelen dan uit feiten. Hoewel het volkomen logisch is dat onze hersenen gebruik maken van het hokjesdenken om enigszins orde aan te brengen in de informatie uit deze chaotische wereld, zijn mensen toch ook nooit in een hokje te vangen. Ik zal uitleggen waarom. Stel; je hebt een hokje waar je mensen met adhd in wilt stoppen. Goed, je hebt mensen met een lage intelligentie en mensen met een bovengemiddelde intelligentie en dat geldt ook voor mensen met adhd. Dan heb je dus al twee vakjes. Kijk dan eens naar het onderscheid tussen extraverte en introverte mensen, die komen ook weer in beide groepen voor. Dan heb je al vier hokjes. Sommige mensen hebben autistische kenmerken, anderen niet. Voila, acht hokjes. Dan heb ik het nu nog maar over enkele eigenschappen van iemands persoonlijkheid en over uitersten op bepaalde spectra, terwijl er natuurlijk ook veel tussenvormen zijn. Je begrijpt het al, dit levert vele hokjes op. Zoveel hokjes als er mensen zijn, dus geheel nutteloos om dat te proberen. Laten we dan ook met zijn allen proberen om de hokjesgeest zo min mogelijk ruimte te geven.

Zoals ik al zei, etiketjes kunnen nuttig zijn. Om bepaald gedrag of eigenschappen te beschrijven en begrijpen. Laten we dan echter wel uitgaan van de professionele, wetenschappelijke beschrijvingen en verklaringen. Tegenwoordig met het internet en Google is informatie voor iedereen toegankelijk en makkelijk te vinden en iedereen is een expert. Hier schuilt echter ook een groot gevaar in. Er is naast de goede informatie ook veel ‘wilde’ informatie te vinden. Informatie die geen wetenschappelijke onderbouwing heeft, maar die wel zo gebracht wordt door zelfverklaarde-professionals. Zweverige, alternatieve informatie. Informatie gebaseerd op stereotypen en vooroordelen. Allemaal informatie, waar je je vraagtekens bij kunt zetten, maar die wel gebracht wordt als waarheid. En dan ook weer door leken in de al eerder genoemde verhitte discussies wordt ingebracht.

Ik denk dat wij ervoor moeten waken om mee te willen praten over, en vooral een mening te hebben over, onderwerpen waar wij niet mee te maken hebben, geen ervaring mee hebben, of waar wij ons niet werkelijk in verdiept hebben.

Dit veroorzaakt zoveel frustratie en pijn bij de mensen die wel met deze etiketjes te maken hebben. Bovenop het dealen met je etiketje, het leren begrijpen en hiermee leren omgaan, het accepteren van je anderszijn, moet je ook nog eens omgaan met de pijn van je onbegrepen voelen en frustratie over ongefundeerde meningen die kant nog wal slaan. Of het nu gaat om adhd, autisme, dyslexie, zwakbegaafdheid, hoogbegaafdheid, hooggevoeligheid, etcetera, etcetera….., dit onbegrip is een gezamenlijke pijn. En dan meng je je toch weer in zo'n discussie, terwijl je je had voorgenomen om dat niet meer te doen, want het heeft toch geen zin….maar ja, je wordt weer eens getriggerd, want je wilt zo graag dat mensen het begrijpen...

Jezelf begrijpen is ook zonder etiketje al moeilijk genoeg. Dus laat je mening eens wat vaker thuis, maar vraag eens hoe het voor de ander is, of wat je voor die ander kunt betekenen. Aanvaard zoals jij ook aanvaard wilt worden en heb gewoon lief. Bedenk dat God ons allemaal, dus ook de rare, vreemde, aparte mensen, lief heeft.

Elloel

Afgelopen weekend is de Hebreeuwse maand Elloel begonnen. Het is de laatste maand van het jaar op de Joodse kalender, maar de zesde maand op Gods kalender. Er vallen geen Joodse of Bijbelse feesten in deze maand, maar toch is het een hele belangrijke maand. Het is de maand voorafgaand aan de maand Tisjri, met daarin de Bijbelse feesten: Bazuinenfeest, Grote Verzoendag en Loofhuttenfeest. Het is de maand die gebruikt moet worden voor zelfreflectie, terugkijken en vooruitkijken, inkeer en verzoening, om je voor te bereiden op Grote Verzoendag.

In de vakantie heb ik veel nagedacht en terug gekeken naar het afgelopen jaar. Het was voor ons een roerig en emotioneel jaar, wat er uiteindelijk in resulteerde dat wij onze kerkelijke gemeente hebben moeten verlaten. Persoonlijk heb ik daar grote moeite mee, omdat ik denk dat echte broers en zussen in Christus altijd in staat moeten zijn om hun onderlinge problemen op te lossen. In ons geval bleek dat niet mogelijk en onze gemeente is als een ton in duigen uiteen gevallen. Bovenop de emoties die dit met zich meebrengt, heb je ook nog te maken met de emoties die je ervaart door het missen van mensen en door het moeten zoeken naar een nieuw plekje. Hoe fijn is het dan om te merken dat door dit alles heen God bij je is en je aan de hand neemt. Zo terugkijkend zie ik duidelijk hoe God ons stapje voor stapje geleid heeft. Steeds waren er op het juiste moment de juiste mensen om ons hart te luchten. Al snel kwam er ook aanvaarding en rust. Ook nieuwe bijzondere en lieve mensen kwamen op ons pad. Zodat we nu zo wonderlijk snel al het gevoel hebben ons nieuwe plekje te hebben gevonden. Het is goed zo en het heeft blijkbaar zo moeten zijn. Wij kijken uit naar wat gaat komen.

Maar nu in het licht van de maand elloel kijk ik nog even terug. Mezelf en de situatie reflecterend vraag ik me af of ik er inderdaad klaar voor ben om verder te gaan of dat ik nog het één en ander heb op te ruimen? Maar nee, er is niemand die ik iets verwijt, ik heb verschillen geaccepteerd en ik heb vergeven.

Is mij dan misschien nog iets te verwijten? Bij mijn weten heb ik geen conflicten en heb ik altijd geprobeerd om mijn standpunten uit te leggen én daarbij de ander de ruimte gelaten voor zijn standpunten. Mocht er toch iemand zijn die iets tegen mij heeft dan hoop ik uit de grond van mijn hart dat diegene bij me komt.

Verwijt ik mezelf dan nog iets? De schaamte over het gebeurde en het gevoel van falen heb ik achter me gelaten, het viel allemaal zó buiten mijn verantwoordelijkheid.

En afwijzing? Wijs ik mensen af door te zijn weggegaan? Daar heb ik veel over nagedacht. Iedereen maakt fouten, niemand is perfect. Ik wil en mag geen mensen afwijzen. Maar bepaald gedrag mag ik wel afwijzen en soms betekent dat helaas dat relatie dan niet meer mogelijk is. Als de ander zich hierdoor echter wel afgewezen voelt dan vind ik dat heel erg en ook in dat geval hoop ik dat diegene bij me komt.

Ik hoop dat het goed met ze gaat, dat het goed gaat met ieder die in deze situatie zat, met iedereen die in vergelijkbare situaties zat of zit, dat ze de rust en nabijheid van God mogen ervaren, zoals ik die ook ervaar.

Al met al wordt het nu tijd om vooruit te kijken en dat doe ik vol vertrouwen en verlangen!

Wat de toekomst brenge moge….. 

Nachtelijke gedachten

Normaal gesproken slaap ik gewoon goed, maar af en toe heb ik een nacht waarin dat niet zo goed lukt. Zo ook afgelopen nacht. Ik had al even geslapen, maar werd weer wakker en om de één of andere reden viel ik niet weer in slaap. Zoals ik net al schreef, dat heb ik af en toe en ik maak me er meestal ook niet zo druk om. Volgens mij is het een hormonaal iets of heeft het te maken met ouder worden, ik weet het niet. Ik ben in ieder geval niet het type dat wakker ligt van zaken die me bezighouden. Meestal verwerk ik dat wel in levendige of onrustige dromen. Maar als ik dan toch een keer wakker lig dan komen de zaken die me bezighouden natuurlijk wel in mijn gedachten. Ik probeer mijn tijd dan maar nuttig te besteden en probeer dan samen met God om mijn gedachten en gevoelens wat te ordenen. Eigenlijk best fijn, die nachtelijke uurtjes met God, mits het natuurlijk niet te vaak gebeurt..

Vannacht dus. Het was een roerige week en een druk weekend. Dus genoeg gedachten, gevoelens en vragen om bij God neer te leggen. En hoe fijn dat je dan zo’n liefdevolle Vader hebt die, nadat je alles aan Hem hebt gegeven, in de rust die daarop volgt je ineens het inzicht geeft dat je op dat moment nodig hebt. Ik weet niet of het bij jou ook zo werkt, maar bij mij wel en ik ben elke keer weer verbaasd wat er dan allemaal in mijn hoofd gebeurd. Soms weet je de dingen eigenlijk wel, maar soms heb je ook ineens verrassende inzichten.

Soms heel specifiek gericht op één onderwerp, maar soms ook heel breed gericht op vele zaken. Vannacht zat er een beetje tussenin. Ik zal je een kijkje geven in mijn hoofd en hart.

Mijn gedachten van vannacht:

-Erkenning van jouw kwetsbaarheid, met als gevolg afhankelijkheid van Jezus, geeft ruimte aan de Heilige Geest om Gods kracht te laten zien.

-Eerlijke zelfreflectie heeft als gevolg oprechte bewogenheid voor anderen.

-Besef van eigen onvolmaaktheid en tekortschieten helpt je door die van een ander heen te kijken en te zoeken naar het mooie.

-Belemmerende overtuigingen, vaak generationeel of cultureel overgedragen, verhinderen je om tot bloei te komen, om tot je doel te komen.

-Vergeving volgt na een proces van inzicht en verandering in jezelf.

Verzoening volgt na een zichtbaar proces van inzicht en verandering in de ander.

-Een goed imago, bewondering en waardering ontvangen, kunnen nooit de onzekerheid in het diepst van je hart en de diepe leegte in je ziel wegnemen. Alleen het werkelijk begrijpen en aanvaarden dat je ten diepste geliefd bent kunnen dat gat vullen en dat knagende gevoel van niet te voldoen wegnemen. Alleen het zeker weten dat je een geliefd kind van God bent geeft een diepe innerlijke rust en vrede, die niet van deze wereld is.

-Bij werelds leiderschap wordt gekeken en gezocht naar bepaalde kwaliteiten.

Bij Bijbels leiderschap wordt gekeken en gezocht naar de hartsgesteldheid, het gericht zijn op God en het vol zijn van de Heilige Geest. God wil nederige, integere, bescheiden mensen. Mensen die zich afhankelijk weten van Hem en met een bewogenheid voor anderen. Wanneer God mensen roept, rust Hij ze toe met de benodigde kwaliteiten.

Toch zien we in de praktijk echter vaak dat in kerken mensen gezocht en gekozen worden met een wereldse bril op, onder het mom van gavengericht bouwen. Ik denk ook niet dat gavengericht bedieningen invullen verkeerd is, maar moet dit niet aanvullend zijn op de hartsgesteldheid, het gericht zijn op God en het vervuld zijn met de Heilige Geest? En niet andersom? Nu zien we toch vaak dat mensen die zich in de maatschappij ook goed weten te profileren verkozen worden boven de nederige, integere, bescheiden mensen. De bediening als status óf het dienstknecht zijn, het dienstbare hart als status? Dienstbaar zijn als doel, middel, plicht óf als gevolg van een veranderd hart, uit liefde? Ik vraag me af welke mensen God roept en of dit wel dezelfden zijn als diegenen die door mensen zijn aangewezen. Gods zalving en zegen zal vrucht voortbrengen!

Zomaar wat van mijn gedachten en inzichten. Ben benieuwd wat jouw gedachten zijn….

Wat doet Jezus nú?

We hebben gistermorgen met de kinderen van de zondagsschool nagedacht over wat Jezus nú doet. Er wordt natuurlijk in de kerken en op zondagsscholen veel gesproken over wat Jezus heeft gedaan. Waarom en waarvoor Hij kwam en wat dat allemaal voor ons betekent. Zijn geboorte, Zijn bediening, Zijn lijden, het kruis, zonden en vergeving, genade, vrijheid. Allemaal veelbesproken, heel belangrijke thema’s. Ook wordt er, al is dat al minder veelvuldig, gesproken over Zijn wederkomst, over de nieuwe wereld.

Maar over wat Jezus nu doet wordt nagenoeg niet gesproken, zeker niet op de zondagsscholen. Daar hadden we het dus over met de kinderen, maar ze konden er niet echt een antwoord op geven. Het stond voor hen wel als een paal boven water dat Hij echt niet lag te slapen of te luieren tot God zou zeggen: “Ga nu maar weer terug”, maar wat Zijn werk als Hogepriester in de Hemelse Tempel nu precies inhield was niet erg duidelijk. En dat Hij nu bezig is om in Zijn Vadershuis een kamer, een plaats voor ons voor te bereiden. Het was dus goed om het daar eens over te hebben en om er eens bij stil te staan of wij dan ook vol verwachting uitkijken naar het moment dat onze kamer klaar is, of we ook blij zijn wanneer we daar eindelijk mogen intrekken.

Ik vroeg me af, in de voorbereiding al, maar ook na deze morgen hield het me bezig, waarom wij hierover zo weinig met onze kinderen praten? Vinden wij het niet belangrijk? Staan wij er zelf weleens bij stil? Willen we die nieuwe woning eigenlijk wel, of hangen we nog teveel aan onze aardse woning? Hebben we wel het verlangen naar Zijn wederkomst?

Ach, het zal onze tijd wel duren?

Maar is dat wel zo? Jezus zegt wel dat niemand het uur of de dag weet, maar hij zegt ook dat we op de tekenen van de tijd moeten letten en dat we waakzaam en voorbereid moeten zijn! Als ik nu zo om me heen kijk naar de wereld en wat er nu allemaal gaande is, dan bekruipt mij toch heel sterk het verheugde gevoel: Jaaa, het moment is nabij! Er zijn momenteel heel veel mensen aan het speculeren over dingen die staan te gebeuren, ook niet christelijke bronnen voorspellen ernstige gebeurtenissen. Er zijn vele discussies op het internet over de opname, de verdrukking, de antichrist, Israël, noem maar op. Heel interessant allemaal. Maar als het werkelijk zo is dat de wederkomst voor de deur staat, moeten wij ons dan niet voorbereiden? Wat nu, als Hij op dit moment onderweg is? Zijn we er dan klaar voor? Staat er niets meer tussen ons en God? Zijn we werkelijk wedergeboren en zijn we werkelijk besneden van hart?

Ja, ik weet wel dat de vergeving van zonden en de genade een geschenk is, dat wij niet kunnen verdienen, wat we ook doen. Maar als we ons werkelijk bekeerd hebben, mogen we ook door de wedergeboorte met Jezus opstaan uit de dood in een nieuw leven. Dat nieuwe leven, dat besneden hart, zal door de uitwerking van de Heilige Geest een verandering in ons bewerkstelligen, waardoor het mogelijk is om meer en meer op Jezus te gaan lijken en lief te gaan hebben zoals Hij lief had, lief te hebben zoals wij op eigen kracht nooit zouden kunnen. Onze wonden zullen genezen en wij zullen volledig herstellen om zo weer bruikbaar te zijn in Zijn handen. Als de vrucht van de Geest niet in ons leven zichtbaar is, als we vasthouden aan onze oude natuur, onze oude verkeerde gewoonten, als we angst hebben om te veranderen, als we niet vertrouwen op Zijn beloften, Zijn woord, als we niet gehoorzamen aan Zijn geboden, als we roddelen, veroordelen, niet kunnen vergeven, verzoenen, als we vluchten voor weerstand of niet volharden in verantwoording, met andere woorden als we onze ik, onze mening en ons gelijk, stellen boven God en de ander, hoe zit het dan met onze besnijdenis van het hart? Hoe zit het dan met onze overgave aan Gods wil en de bereidheid om de Heilige Geest te laten werken? Zijn we er dan wel klaar voor om Jezus nu te verwachten?

Zelfs als het onze tijd wel duurt, moeten we hier prioriteit van maken, want elke dag kan je laatste zijn, maar dit even terzijde.

Ik ben bang dat veel mensen die dit lezen het zullen wegwuiven of hun schouders ophalen, sommigen zullen zich misschien ook aangevallen voelen, maar ik denk echt dat de tijd dringt, dat we ons moeten voorbereiden op Zijn komst en in deze verwachting blijven werken aan de taken die hier voor ons zijn weggelegd. Het zijn van het Licht en het verspreiden van Zijn Licht in deze wereld, die dit nu meer dan ooit nodig heeft! Ik zie hoe vervolgde christenen hun leven geven voor het geloof in Jezus, terwijl wij vaak nog niet eens aan onze collega’s en buren willen of durven zeggen dat we geloven, terwijl het ons echt niet ons leven kost, maar alleen misschien ons imago. Maar is dat dan wel het imago dat we willen hebben? Wij zijn wel in deze wereld, maar toch niet van deze wereld? We moeten onze lauwheid van ons afschudden, eensgezind opstaan in geloof, radicaliseren en ernst maken van onze taak hier en ons uiteindelijke Doel voor ogen houden! Terugkeren naar de oorspronkelijke gemeente, de ballast van de kerkelijke geschiedenis eerlijk onder ogen zien en onze afgoden en heidense gebruiken wegdoen. Laten we zorgen dat het laatste beetje zout niet ook nog zijn smaak verliest.  Mag Jezus jou de vraag stellen: Wat doe jij nú? Kerk sta op! Wake up!!!!

JIJ

We leven in een maatschappij waarin individualisering een groot goed is. Het individu is belangrijk. Je moet jezelf ontwikkelen. Alles uit het leven halen wat erin zit. Je leven zo inrichten dat jij je er goed bij voelt. Maar we willen ook graag erkenning, waardering. We willen ons geliefd voelen. Er zijn zoveel keuzes te maken. Wat even zovele twijfels kan oproepen. Er ligt een grote druk op ons, vanuit de maatschappij en vanuit onze omgeving. Je moet presteren om mee te tellen. Je moet interessant zijn om leuk gevonden te worden. Je moet als het ware jezelf kunnen presenteren. Maar dan moet je wel weten wat je kunt en wie je bent. Vroeger werd je identiteit voornamelijk bepaald door de groep. Je nationaliteit, je sociale klasse, je opleiding, je werk, je kerk, je familie. Hoewel dit voor veel mensen verstikkend werkte en het dus goed is dat er nu meer aandacht is voor het unieke individu, voor zelfontplooiing, is deze vrijheid om jezelf te zijn voor veel mensen juist ook weer een belemmering, omdat ze geen idee hebben wie ze zijn. Cursussen, boeken, zelfhulp-programma’s, nieuwe religies, schieten dan ook als paddestoelen uit de grond.

En hoewel Jezus tegen ons zegt dat we niet van deze wereld zijn, dat we niet gelijkvormig aan deze wereld moeten zijn, zie je ook in de christelijke kringen dat het individu steeds belangrijker wordt. Je zoekt een kerk die bij je past en wanneer het je niet meer bevalt ga je naar een andere. Je doet een bediening die je leuk lijkt, maar als je even aan jezelf moet denken of werken, dan stop je even. Kerken lijden onder het feit, dat mensen steeds minder bereid zijn om een stukje van zichzelf te offeren.

Jezus zegt tegen ons dat we God boven alles moeten liefhebben en onze naaste als onszelf. Bovendien geeft Hij ons de opdracht om elkaar lief te hebben, zoals Hij ons lief heeft. Dat is nogal wat, lief hebben zoals Jezus lief heeft! Dat past niet echt bij een houding waarbij ons eigen ik, ons ego een belangrijke plek heeft. Hij heeft ook gezegd dat Hij de weg is, Hij heeft ons Zijn voorbeeld gegeven. En ja, we mogen Hem volgen en mogen op Hem gaan lijken. We zijn allemaal deel van het lichaam, het lichaam van Christus. Maar wel allemaal verschillend, want we hebben allemaal een andere, unieke functie in dat lichaam. Zo heeft God het ook bedoeld. Er is zo veel werk dat wij als lichaam hier in deze wereld mogen doen. Met ieder van ons heeft God een eigen bedoeling, een eigen plan, een eigen doel. Maar allemaal ten behoeve van dat ene lichaam van Christus.

Dus ik denk dat het ook als christen heel belangrijk is om naar jezelf te kijken, jezelf te begrijpen, jezelf te ontwikkelen. Maar niet met de bedoeling om je hier goed te voelen, om waardering te ontvangen, maar om te gaan begrijpen welke bedoeling God heeft met jouw leven. Hij heeft je bedoeld voor een relatie met Hem en om vanuit die relatie iets voor een ander te kunnen betekenen. Maar om dat goed te kunnen, moet je dus wel weten wie je bent. Moet je begrijpen hoe God je heeft gemaakt, omstandigheden in je leven heeft gebruikt om je te vormen en kneden, zodat je tot je doel zou komen. Je moet de verantwoording gaan nemen voor je eigen leven. Welke gaven en talenten heb ik van Hem gekregen? Welk excuus gebruik ik om deze gaven en talenten niet te gebruiken? Welke wonden moeten genezen? Welke relaties moet ik herstellen? Welke gewoontes of welk gedrag moet ik afleren? Waar negeer ik Gods wil en verkies ik mijn eigen wil?

Vanuit deze zelfkennis, waarin zonde-besef en genade-aanvaarding een grote rol spelen, waarin je God toestaat om je te veranderen in een nieuw mens, ontstaat ruimte voor een ander. Ruimte om de ander te zien, te aanvaarden en lief te hebben. Als we gaan beseffen, tot ons laten doordringen en gaan aanvaarden hoe God naar ons kijkt, dan kunnen we gaan kijken naar de ander zoals God naar die ander kijkt. Dan willen we wat wij zelf van God hebben ontvangen graag weer uitdelen, omdat we het de ander ook zo gunnen en we weten dat God ook van hen zoveel houdt. Christelijke zelfkennis is dus niet ik-gericht, maar heeft als doel jezelf worden, in afhankelijkheid van God, om zo ruimte te creëren voor bewogenheid voor alle mensen om je heen, om zo Zijn evangelie, Zijn Liefde te verspreiden.   

Aanvaarding?

Wat ik tot nu toe over aanvaarding heb gezegd, ging voornamelijk over zelfaanvaarding. Jezelf accepteren zoals je bent met al je positieve en negatieve eigenschappen, accepteren hoe God je gemaakt heeft. Maar ook over de aanvaarding van anderen. De ander accepteren en omarmen in zijn 'wezen'.
Waar ik het nog niet over had, is het aanvaarden van de dingen die je overkomen. De dingen die God gebruikt om je te vormen. Alles wat je meemaakt, alle situaties waar God je in plaatst, elke ontmoeting, al lijkt het nog zo onbelangrijk, laat God meewerken om je te vormen. We krijgen allemaal een basispakketje mee, onze aangeboren eigenschappen. Dan plaatst God ons zorgvuldig in een bepaald gezin, familie, land, plaats, omgeving, etc. Waardoor ons basispakketje tot ontwikkeling kan komen. Ons leven lang blijft God ons zo kneden. Leuke ontmoetingen, belevenissen.
Maar ook de minder leuke dingen. Ziekte, rouw, echtscheiding, mishandeling, misbruik, ontrouw, ontslag, armoede, ongelukken, afwijkingen, noem maar op. Als zulke dingen je overkomen, dan is het heel moeilijk om dat zo maar te accepteren. De 'waaromvraag', waar we in het hier en nu toch geen antwoord op krijgen, blijft maar door ons hoofd spoken. Als God alles kan en alles in Zijn hand heeft, waarom overkomt mij dit dan? Maar we leven nu eenmaal in een wereld waarin de zonde vrij spel heeft. Zoveel mensen die niet in God geloven, niet daadwerkelijk Jezus navolgen, de ik-gerichtheid, met als gevolg veel ellende en verdriet. Het lijkt vaak ook niet eerlijk verdeeld. Bij sommigen 'lijkt' alles van een leien dakje te gaan, terwijl een ander van de ene in de andere ellende komt. Ik zeg nadrukkelijk 'lijkt', want wij kunnen niet in iemands hart kijken. En velen van ons kunnen heel goed de schijn ophouden dat alles oké is.
Maar als je blijft hangen in het 'waarom', 'het is niet eerlijk', je blijft boos en wraakzuchtig, dan blijf je als het ware in de slachtofferrol hangen. Op deze manier zet je in feite je leven stil, je kunt niet meer groeien, je kunt niet genezen van je wonden, de wond zal steeds weer opengaan. Het is daarom heel belangrijk om niet weg te stoppen wat je is overkomen. Maar het onder ogen zien, aanvaarden dat het is gebeurd, aanvaarden dat je pijn en verdriet hebt.
 En het allerbelangrijkste, maar ook het allermoeilijkste, vergeving schenken aan degene die jou pijn heeft berokkend. Dit is vooral heel belangrijk voor jou, voor jouw genezing. Zonder dat kun je niet echt loslaten en verdergaan. Terwijl die ander misschien allang verder is gegaan met zijn leven. En vergeving wil niet zeggen, dat je dingen goedkeurt of dat het niet zo erg is. Zeker niet! Maar vergeving betekent wel bevrijding van de macht die de ander over jou en je leven heeft.
Vergeten zul je nooit. Het litteken zal altijd blijven en soms ook weleens kriebelen of prikkelen, maar je kunt wel verder met je leven.
En hoe beter de aanvaarding van je leven zal lukken, des te sterker zul je worden en des te meer vrijheid je zult ervaren!