Verlangen

 Nu al een jaar is corona in ons aller leven. Ik weet niet hoe dat bij jullie is, maar corona en alles eromheen maakt best wat emoties bij mij los. Ik zal ze eens opsommen. 

Verdriet: De ziekte én de maatregelen hebben veel verdrietige gevolgen. Ik ga daar niet verder over uitweiden, iedereen weet dat wel. 

Verwondering: Er zijn zo veel uiteenlopende meningen over het geheel. Dat verbaast mij niet. Maar dat ook tussen christenen onderling de discussies zo hoog oplopen verwondert mij wel. Ons fundament is toch hetzelfde? En de onderlinge liefde....?

Verwarring: We lezen dezelfde Bijbel, we hebben dezelfde Bron, namelijk Jezus. Ik veroordeel niemands mening, maar het brengt mij wel in verwarring, het laat me steeds twijfelen aan mijn eigen mening. 

Onrust: Al met al veroorzaakt dat bij mij best veel onrust. Door de dingen die ik eerder noemde plus de onzekerheid van wat de toekomst brengen zal.

Maar er is één emotie die met kop en schouders boven al deze andere emoties uitsteekt en dat is verlangen. 

Verlangen: Bij mij is dat niet het verlangen naar het moment dat alles weer een beetje normaal is, zoals waar zoveel mensen naar verlangen. Nee, ik zou stiekem zelfs een beetje teleurgesteld zijn wanneer onze wereld weer een beetje gewoon wordt.

Waarom? Ten eerste omdat ik onze wereld van voor corona eigenlijk echt niet meer zo geweldig vond. Maar de belangrijkste reden van mijn teleurstelling is dat het dan dus toch nog niet dé tijd was, want mijn verlangen is het verlangen naar Jezus! 

Ja, ik weet dat er eerder ook al vele voorspellingen zijn gedaan over de eindtijd die niet uitkwamen. Maar dat ze niet uitgekomen zijn wil natuurlijk niet zeggen dat het niet ooit wél een keer gaat gebeuren. Daar geloven wij toch in? Dat staat toch in de Bijbel die wij lezen? Daar kijken wij als wachtende bruid toch verlangend naar uit, naar de komst van onze Bruidegom?

We weten het natuurlijk niet precies, maar we moeten wel waakzaam zijn en letten op de tekenen der tijden. De verdrukking zal niet zomaar van de ene op de andere dag een feit zijn, daar gaat wel iets aan vooraf, waar we waakzaam op moeten letten. Als we waakzaam zijn zal het ons niet als een dief in de nacht overvallen. Dan zullen wij zorgen genoeg olie voor onze lampjes te hebben. En dat onze witte jurk schoon klaarhangt.

Er zijn gelukkig nog best veel mensen die verwachtingsvol allerlei Bijbelse scenario's voor zich zien ontvouwen. Volhardend, reikhalzend en verlangend speurend naar tekenen. Alles wordt kritisch bekeken, of het misschien ook betekenis heeft voor de aanstaande eindtijd. Niks mis mee toch?

Deze mensen worden door velen helaas respectloos weg gezet als complotgekkies en wappies. Ook door andere christenen. Maar hebben die dat verlangen dan niet? Hechten zij nog teveel aan deze wereld? Zijn ze er nog niet klaar voor? Of hebben ze angst voor het onbekende? 

Zien zij de tekenen niet? Zijn zij niet waakzaam? Hebben zij geen vragen bij alles wat er nu gaande is? Zien zij ook niet de grote afval van het geloof? En hoe Satan steeds meer grip op de wereld krijgt? Trouwens, hoezo worden de gedachten van de zogenaamde wappies complottheorieën genoemd? Is het niet een Bijbels feit dat eens de antichrist ten tonele zal verschijnen en zich achter de schermen al aan het voorbereiden is?

Nou, noem mij dan maar een wappie! Maar mijn verlangen is nu erg groot en mijn hoop is op Hem. Ik heb meer vertrouwen in het gezag van God, dan in het gezag van deze corrupte wereld. Ja, ik vind het ook erg spannend. Hoewel we weten dat Jezus terugkomt, weten we niet precies hoe het zal gaan en hoe het dan zal zijn. Maar deze onzekerheid maakt mijn verlangen niet minder, wel nieuwsgieriger en ongeduldiger. 

Mocht het nu of binnenkort toch niet dé tijd zijn, dan vind ik dat jammer. Maar dan opnieuw zal ik verlangend en zoekend blijven letten op de tekenen der tijden. En hoopvol uitzien naar de Bruidegom, waakzaam, met voldoende olie en mijn witte jurk! Want ooit komt er een dag..

Maar stiekem hoop en bid ik dat het toch maar heel erg snel zover mag zijn!  Misschien deze week, misschien dit jaar? Jij ook?

Een nieuw jaar

Maandag, of eigenlijk begint die dag zondagavond al, is het Rosh HaShanah, het Joodse nieuwjaar, de eerste dag van de maand Tisjri. Maar volgens de Bijbel is het dan Jom HaSjofar, oftewel Bazuinenfeest. Er staat niet veel over dit feest in de Bijbel. Het is een beetje een mysterieus feest. In Leviticus 23:23-25 staat: De Heere sprak tot Mozes: Spreek tot de Israëlieten en zeg: In de zevende maand, op de eerste dag van de maand moet u een rustdag houden, een gedenkdag aangekondigd door bazuingeschal, een heilige samenkomst. U mag geen enkel dienstwerk doen en u moet de Heere een vuuroffer aanbieden. Verder staat in Numeri 29 te lezen hoe dat vuuroffer gedaan moet worden. God geeft verder geen uitleg waarom dit feest gevierd moet worden, zoals Hij dit wel bij de andere feesten geeft.

Voorafgaand aan de maand Tisjri is de maand Elloel. Deze maand is bedoeld voor bezinning en reflectie op het voorgaande jaar en als voorbereiding op de najaarsfeesten: Bazuinenfeest, Grote Verzoendag en Loofhuttenfeest. In deze maand wordt er elke dag op de sjofar geblazen.

Elloel valt altijd een beetje samen met onze vakantie. En ik weet niet hoe dat bij jou is, maar voor mij is de vakantie ook altijd een periode van reflectie, terugkijken op het afgelopen jaar en vooruitkijken naar het nieuwe jaar. Ik heb niet zoveel met oud en nieuw, onze beleving van de jaren loopt meer gelijk aan de schooljaren. Deze vakantie heb ik dat dan ook gedaan. Het was voor ons een bijzonder jaar. Oudste dochter getrouwd, uit huis gegaan en we zijn opa en oma geworden van een heerlijk wichie. Onze jongste dochter heeft de basisschool afgerond en dat is dus daarmee ook voor ons het afsluiten van een periode. Met de gezondheid van mijn man gaat het helaas wat minder, dat is dan vooruitkijkend ook weer een proces van aanvaarden en verschuiven van taken. Ook vooruitkijkend heb ik na jaren van studie me beziggehouden in de vakantie met plannen maken over wat daarmee te gaan doen. Een proces van bedenken, schrijven en uitwerken, maar daarover later meer.

Maar nu staan dus de najaarsfeesten voor de deur, met als eerste het mysterieuze Bazuinenfeest. Er zijn zeven Bijbelse feesten en vier daarvan hebben al hun vervulling gevonden in Jezus. Er zijn veel christenen die denken dat dit ook nog voor de drie najaarsfeesten op Gods agenda staat. En dat is misschien ook wel zo. Er zijn ook veel christenen die zich hier niet mee bezighouden, die zeggen: we weten niet hoe en wanneer Jezus terugkomt. Misschien is het inderdaad ook niet zo belangrijk om precies te weten hoe en wanneer het allemaal gaat gebeuren, maar het gaat een keer gebeuren! Dus ik denk wel dat het heel belangrijk is om je toch daarmee bezig te houden, Jezus zegt niet voor niets: wees waakzaam! Misschien niet zozeer met het uitpluizen van allerlei theorieën en berekeningen, maar wel met onze houding ten opzichte van Zijn terugkomst. Dat moet toch een verwachtingsvolle houding zijn, een houding die er elk moment klaar voor is en reikhalzend uitziet naar de komst van de Bruidegom, de komst van Jezus! Maar omdat we niet zo goed weten wat we moeten verwachten en hoe het zal zijn, is dat nogal lastig voor ons. Want dat maakt ons onzeker en dat is iets wat wij mensen liever vermijden. Ook zeggen we vaak: ik wil nog dit, of ik wil nog dat. Is het de angst voor het onbekende? Alsof het allemaal ophoudt wanneer Jezus komt? We mogen er toch vanuit gaan dat als het in Gods handen is, dat het dan goed zal zijn? Dan gaat het toch pas allemaal beginnen? Onze jaren hier en nu mogen een voorbereiding zijn op de prachtige toekomst die God voor ons bedoeld heeft. Maar vaak houden wij echter krampachtig vast aan deze wereld zoals wij die kennen. We vertrouwen er wel op dat Gods plan goed is, maar schuiven die vaak wel van harte naar de verre toekomst. We willen liever concrete plannen maken, zoals voor een heel nieuw jaar wat voor ons ligt, de directe te overziene toekomst. En dat is ook goed, daarmee kunnen we ons dienstbaar aan God maken. Maar laten we daarnaast niet vergeten ons ook te richten op die onbekende toekomst, ons voorbereiden op de bruiloft van het Lam, die misschien pas over vijfhonderd jaar hier is, maar misschien ook wel deze week! Inmiddels is het gewone leven alweer volop aan de gang, met school, werk en allerlei andere activiteiten. Maar ik wil me oefenen in een houding die er elke dag klaar voor is! Jij ook?

Hippe Kerk?

Het is vandaag de zondag voor de vervolgde kerk. Er zijn helaas veel plekken op de wereld waar mensen niet openlijk hun geloof kunnen uiten omdat dit niet zonder gevaar is. Gelukkig leven wij in een land waarin we dat (nog) wel mogen. Maar helaas in ons land lopen kerken leeg en bij veel christenen is het vlammetje aardig gedoofd.  Het is niet hip en trendy om Jezus te volgen, dus doen wij dat ook vaak niet openlijk.... De maatschappij roept dat geloven niet meer van deze tijd is en Jezus heeft geen meerwaarde voor ons leven. Er zijn genoeg/teveel andere leukere en interessantere dingen te doen dan tijd doorbrengen in een suffe stoffige kerk. En toch.......dit weekend was voor mij een weekend waarin ik juist bij de jonge generatie volop God aan het werk heb gezien! Eerst hebben we het vrijdagavond met de twaalf tot vijftienjarigen van de Fun & Faith club gehad over liefde en over Gods onbegrijpelijke grote Liefde voor ons. Over je leven geven voor je vrienden, wat Jezus wél voor ons heeft gedaan. We deden een spel in de tuin van de pastorie, waar de buitenzittende buren mooi van konden meegenieten en we hoefden ons niet te verstoppen. Zaterdag zijn we met onze eigen jeugd naar de eo-jongerendag geweest, een heerlijk muzikaal feest waar een kleine twintigduizend jongeren en iets ouderen samen kwamen. Het thema was 'walk on water'. Durf uit je boot te stappen was de oproep, maar houdt daarbij je ogen gericht op Jezus. Vanmorgen in de zondagsschool hebben wij het gehad over de eerste christenen. Mensen die het voor die tijd radicale ongeloofwaardige verhaal van Jezus' kruisiging en opstanding geloofden en zich lieten dopen. Ze deelden alles samen en kwamen veelvuldig bij elkaar in hun huizen. Al snel ontstond de vervolging van deze mensen, maar tegen alle weerstand en vervolging in groeide Gods Kerk. In de volwassendienst ging het over deze vervolging, die nog steeds voortduurt. Zullen wij standhouden wanneer het vuur ons zo na aan de schenen wordt gelegd? Als ons leven in gevaar zou zijn? Zouden wij ons leven geven voor Jezus? Zouden wij dat kunnen, wanneer we nu soms ons coole imago al belangrijker vinden? Als wij ons schamen om het evangelie te delen en Jezus daarmee verloochenen? Vanmiddag gelukkig gezien dat jonge mensen nog steeds wel die stap durven nemen en ervoor uit durven komen dat ze Jezus willen volgen. Een jongeman mocht buiten gedoopt worden op een openbare plek waar de hele buurt mocht meegenieten van het zingen en het prijzen van onze grote God! En die suffe stoffige kerk? Ik kan je wel vertellen dat daar veel leukere en interessantere dingen gebeuren dan jij denkt. Hippe en trendy dingen? Jazeker, maar wel met een eeuwigheidswaarde! Kom maar eens kijken als je durft! Maar wees gewaarschuwd, voor je het weet vraagt Jezus ook jou uit de boot te stappen en noem jij die suffe Kerk jouw thuis!

Mijmeringen in 't twaiduuster

Het is de dag na Sinterklaas, waar wij zelf als gezin dit jaar niets aan hebben gedaan, behalve wat lekkers snoepen. In de vroege morgen breng ik mijn jongste dochter naar school. Een ritje van ongeveer een kwartier over landelijke binnenweggetjes naar een dorpje verderop, omdat ze daar één keer in de week naar een plusgroep gaat. Het is nog een beetje schemerig, twaiduuster zoals we hier in het noorden zeggen. 

Al babbelend ontdekken we steeds meer kerstlichtjes en we hebben het erover dat dit de komende dagen steeds meer zullen worden. Ze geniet altijd zo van deze tijd van het jaar. Als ik naar haar kijk zie ik mezelf als klein meisje en ik vraag me af wat er allemaal in dat mooie koppie omgaat. Als ze werkelijk op mij lijkt dan gaat er heel veel in haar om, soms laat ze daar ook wel wat van zien, maar dat is slechts een glimp van de veelheid van gedachten schat ik. 

Als ik haar bij school heb afgezet en ik weer terug rijd naar huis heb ik zo mijn eigen gedachten. Deze tijd van het jaar, ja ik geniet er ook altijd van. Al die lichtjes, warmte, gezelligheid…. Met ons zondagsschool-team zijn we al een tijdje bezig met de voorbereidingen voor Kerst en afgelopen zondag, de eerste advent, zijn we al begonnen met het Kerstverhaal. Zelf heb ik ook al mijn kerstdozen naar beneden gehaald. Ik heb er alleen nog niets uitgehaald, maar dat zal deze week zeker wel gebeuren. Ik vind het heerlijk om het in huis gezellig te maken, met vooral veel lichtjes. Een kerstboom hebben wij al een paar jaar niet meer. Over het waarom daarvan ga ik nu niets schrijven, dat heb ik wel al eerder gedaan. 

Maar ook over het kerstfeest zelf heb ik zo mijn bedenkingen. Iedereen in Nederland, eigenlijk bijna de hele wereld, viert het. Maar wat wordt er dan eigenlijk gevierd? Wat vieren mensen die niet geloven? De gezelligheid? Vrije dagen? Dat is tenminste het antwoord dat ik vaak heb gekregen wanneer ik deze vraag stelde. 

Maar wat vieren wij christenen dan? De geboorte van het kindje Jezus, die helemaal niet in december is geboren? En wat doet die kerstboom in een kerk? Maar ja, niemand weet precies wanneer Jezus wel is geboren en we zijn het zo gewend, dus dan blijven we het maar zo doen? Maar goed, daar heb ik ook al eens eerder over geschreven. 

Ik zou zelf ook niet zo goed weten hoe we het anders zouden kunnen doen, of hoe God het zou willen. Ik zie Kerst dan ook vooral als een periode waarin mensen toch wat meer open staan voor het evangelie, mensen willen toch wat meer betekenis geven aan die donkere dagen in december, een tijd voor bezinning, een tijd voor hoop. Veel mensen bezoeken toch graag een Kerstdienst, ook al komen ze verder zelden of nooit in een kerk. Dat is voor mij dan ook zeker een reden om Kerst te vieren en weer heerlijk al die kerstliedjes te zingen! 

Als ik weer bijna thuis ben, zingt Casting Crowns, nee nog geen kerst-cd, Loving my Jesus. Loving my Jesus, showing my scars, telling my story, of how mercy could reach you where you are, and I pray that the whole world hears the cry of my heart, is to see all the ones I love loving my Jesus. 

Dat is voor mij Kerst. Laten zien dat er hoop is waar geen uitzicht meer lijkt te zijn. Laten zien dat licht kan komen waar duisternis heerst. Dat er een uitgestoken hand is wanneer de bodem van de put is bereikt. Ikzelf heb ook op die bodem van de put gezeten, omsloten en gevangen door torenhoge muren, in totale ijskoude duisternis….. 

En toch...op het moment dat ik het opgaf, was daar het licht en de warmte. Die uitgestoken hand nam mij bij de hand en samen hebben we alle muren afgebroken en de rommel opgeruimd, waardoor er weer uitzicht kwam, zonder struikelblokken! 

Laat dat mijn kerstboodschap zijn voor jou. Of je nou in het donker verloren bent, of een beetje in ‘t twaiduuster dwaalt, er is altijd een Licht voor jou, het kindje Jezus die hoop brengt. En dat al die twinkelende kerstlichtjes daar op mogen wijzen. Én dat wij christenen in onze gastvrije diensten, maar ook in ons leven, een stukje van dat licht mogen laten zien.

Filippenzen 2:15 opdat u zuiver en smetteloos bent, onberispelijke kinderen van God te midden van een verdorven en ontaarde generatie, waartussen u schittert als sterren aan de hemel. 

Tja, wat je al niet kan overdenken tijdens zo’n autoritje. Toch maar even een kerst-cd-tje opzoeken? 

Elloel

Afgelopen weekend is de Hebreeuwse maand Elloel begonnen. Het is de laatste maand van het jaar op de Joodse kalender, maar de zesde maand op Gods kalender. Er vallen geen Joodse of Bijbelse feesten in deze maand, maar toch is het een hele belangrijke maand. Het is de maand voorafgaand aan de maand Tisjri, met daarin de Bijbelse feesten: Bazuinenfeest, Grote Verzoendag en Loofhuttenfeest. Het is de maand die gebruikt moet worden voor zelfreflectie, terugkijken en vooruitkijken, inkeer en verzoening, om je voor te bereiden op Grote Verzoendag.

In de vakantie heb ik veel nagedacht en terug gekeken naar het afgelopen jaar. Het was voor ons een roerig en emotioneel jaar, wat er uiteindelijk in resulteerde dat wij onze kerkelijke gemeente hebben moeten verlaten. Persoonlijk heb ik daar grote moeite mee, omdat ik denk dat echte broers en zussen in Christus altijd in staat moeten zijn om hun onderlinge problemen op te lossen. In ons geval bleek dat niet mogelijk en onze gemeente is als een ton in duigen uiteen gevallen. Bovenop de emoties die dit met zich meebrengt, heb je ook nog te maken met de emoties die je ervaart door het missen van mensen en door het moeten zoeken naar een nieuw plekje. Hoe fijn is het dan om te merken dat door dit alles heen God bij je is en je aan de hand neemt. Zo terugkijkend zie ik duidelijk hoe God ons stapje voor stapje geleid heeft. Steeds waren er op het juiste moment de juiste mensen om ons hart te luchten. Al snel kwam er ook aanvaarding en rust. Ook nieuwe bijzondere en lieve mensen kwamen op ons pad. Zodat we nu zo wonderlijk snel al het gevoel hebben ons nieuwe plekje te hebben gevonden. Het is goed zo en het heeft blijkbaar zo moeten zijn. Wij kijken uit naar wat gaat komen.

Maar nu in het licht van de maand elloel kijk ik nog even terug. Mezelf en de situatie reflecterend vraag ik me af of ik er inderdaad klaar voor ben om verder te gaan of dat ik nog het één en ander heb op te ruimen? Maar nee, er is niemand die ik iets verwijt, ik heb verschillen geaccepteerd en ik heb vergeven.

Is mij dan misschien nog iets te verwijten? Bij mijn weten heb ik geen conflicten en heb ik altijd geprobeerd om mijn standpunten uit te leggen én daarbij de ander de ruimte gelaten voor zijn standpunten. Mocht er toch iemand zijn die iets tegen mij heeft dan hoop ik uit de grond van mijn hart dat diegene bij me komt.

Verwijt ik mezelf dan nog iets? De schaamte over het gebeurde en het gevoel van falen heb ik achter me gelaten, het viel allemaal zó buiten mijn verantwoordelijkheid.

En afwijzing? Wijs ik mensen af door te zijn weggegaan? Daar heb ik veel over nagedacht. Iedereen maakt fouten, niemand is perfect. Ik wil en mag geen mensen afwijzen. Maar bepaald gedrag mag ik wel afwijzen en soms betekent dat helaas dat relatie dan niet meer mogelijk is. Als de ander zich hierdoor echter wel afgewezen voelt dan vind ik dat heel erg en ook in dat geval hoop ik dat diegene bij me komt.

Ik hoop dat het goed met ze gaat, dat het goed gaat met ieder die in deze situatie zat, met iedereen die in vergelijkbare situaties zat of zit, dat ze de rust en nabijheid van God mogen ervaren, zoals ik die ook ervaar.

Al met al wordt het nu tijd om vooruit te kijken en dat doe ik vol vertrouwen en verlangen!

Wat de toekomst brenge moge….. 

De foute kersttrui!

Volgens mij is dit het jaar van de foute kersttrui. Ze duiken ineens overal op. Op televisie, internet en in bijna alle winkels. Eerlijk gezegd snap ik niet zo goed wat er fout is aan deze truien, ik vind sommige exemplaren best wel erg leuk! Maar...hoort zo’n foute trui eigenlijk niet gemaakt te worden door je moeder of je oma? Het is nu weer gewoon zo’n commerciële, uit Amerika overgewaaide, hype. Net als de Kerstman, also known as Santa Clause, terwijl deze juist zijn oorsprong weer vindt in onze Sinterklaas. Zo is het Kerstfeest in de loop der jaren onderhevig aan allerlei veranderingen. Verandering van vorm, inhoud en reden waarom we het vieren.

Waarom vieren we Kerst? En wat vieren we met Kerst?

Ik denk dat in deze tijd Kerst voor veel mensen geen enkele religieuze betekenis meer heeft. Voor hen is het gezelligheid, samen zijn, lekker eten en een paar vrije dagen. Ja en daar passen de Kerstman met zijn rendieren en de foute kersttrui heel goed bij! Maar toch, ook al zeggen steeds minder mensen in Nederland dat ze geloven, denk ik dat als je de mensen zou vragen naar de relieuze oorsprong van het Kerstfeest, dat de meeste mensen toch het kindje Jezus zullen noemen. Terwijl inmiddels natuurlijk al lang bekend is dat het Kerstfeest al gevierd werd ver voordat de vroege kerkvaders er een christelijk sausje overheen hebben gegoten. (zie ook mijn vorige stukje over Halloween) De winterwende, de viering van de terugkeer van het licht, de boom, de ballen, het vuurwerk, allemaal elementen van heidense feesten en bijgeloof. Sommige christenen zijn fel tegen al deze heidense elementen, terwijl toch eigenlijk de christelijke elementen opgedrongen zijn aan de heidenen eeuwen geleden. Sommigen vinden dat we Kerst helemaal niet meer moeten vieren. Ook zijn er vele christenen die vrolijk al deze heidense elementen omarmen en er hun eigen christelijke betekenis aangeven. Die vinden dat we het Kerstfeest, ook al weten we dat het niet de werkelijke verjaardag van Jezus is, moeten aangrijpen als een kans om het evangelie te delen, het Licht te delen. Zoals ik al zei zullen veel mensen het kindje Jezus in de stal noemen als religieuze oorsprong van Kerst en nauwelijks de betekenis kennen van de heidense elementen, laat staan daar waarde aan hechten. Er zijn steeds minder kerkgaande mensen in Nederland, maar toch vinden velen het fijn om toch een Kerstdienst te bezoeken.  Ja en dan moet er natuurlijk wel verteld worden wat de mensen willen horen, het romantische verhaal van dat arme babytje in de kribbe. Dat Hij echter kwam om de mensen te redden en daarbij op een gruwelijke manier geofferd werd, deze boodschap zal helaas de meeste mensen ontgaan tijdens deze dagen. Maar goed, elk zaadje dat gezaaid wordt is er één….

Zo hebben wij, mensen, dus vele meningen over de juiste invulling van het Kerstfeest en ik wil ook gewoon iedereen in zijn waarde laten om op zijn eigen manier het Kerstfeest te vieren of juist niet te vieren. Wat me echter wel steeds meer bezighoudt is wat God er nu eigenlijk van vindt? Hoe zou God willen dat wij Kerst vieren?

Voor ons als gezin betekent dit dat wij dit jaar de traditionele Kerstboom in de ban hebben gedaan. Voor de rest hangt ons huis nog vol met lichtjes, engeltjes, sterretjes en hartjes. In onze kerk worden nog gewoon de traditionele Kerstdiensten gehouden met waarschijnlijk ook gewoon een kerstboom. Wij staan ook in ons gezin stil bij de geboorte van Jezus en posten onze facebook vol met kerstliedjes en kerstplaatjes met de kerstboodschap. Maar dat hebben we afgelopen september als gezin ook gedaan, tijdens het Loofhuttenfeest stil staan bij Jezus geboorte, maar ook bij de toekomstige vervulling van het Loofhuttenfeest. We praten als gezin veel over de ware betekenis van de Bijbelse Feesten en hoe deze hun ware vervulling kregen en nog zullen krijgen in Jezus. We praten over hoe de bruid van Jezus te zijn, hoe we verwachtingsvol uitzien naar Zijn komst en onze olielampjes brandend willen houden. Juist ook tijdens Kerst willen we daar bij stil staan. Zijn geboorte was slechts het begin, het beste moet nog komen!  En ja, wij willen graag zoveel mogelijk mensen meenemen naar dat Bruiloftsfeest en dus grijpen wij ook met beide handen Kerst aan als een mogelijkheid om het blijde nieuws te delen, om de uitnodiging voor dit geweldige Feest uit te delen. Juist omdat mensen tijdens Kerst meer openstaan voor Liefde en Vrede,  laten wij het Licht verspreiden!! Mag ik je uitnodigen om met ons Kerst te vieren? Mogen we je uitnodigen voor dé Bruiloft? Ik wil je heel graag vertellen waarom Jezus kwam en wat Hij heeft gedaan, ook voor jou! En wat Hij nog gaat doen…. Desnoods in zo’n foute kersttrui!

Ik wens je hele fijne feestdagen toe, met liefde, warmte, gezelligheid en ik bid en hoop dat Jezus deze Kerst ook bij jou een plekje mag vinden, niet alleen in een neergezet stalletje of in een gedachtenloos gezongen liedje, maar in de herberg van jouw hart!

Halloween en hypocriete christenen

Ik zal maar gelijk met de deur in huis vallen, met dit stukje zal ik geheid tegen een aantal zere benen schoppen. Ik wil het opnemen voor de niet-christenen en mijn mede-christenen laten nadenken over hun eigen ‘balk in het oog’. Iets van; de pot verwijt de ketel….

Komend weekend is het Halloween. Op internet en op de sociale media lees je nu veel waarschuwingen van christenen over de gevaren van het vieren van dit feest. Voor alle duidelijkheid: ik ben het eens met de veelvuldig geventileerde meningen over het gevaar van Halloween. Ik denk ook dat wij, zeker als christenen, voor ons eigen bestwil, ons verre moeten houden van dit feest. Echter, ik denk dat de manier waarop wij de niet-christenen proberen te overtuigen van onze mening slechts een averechts effect heeft. De niet-gelovigen en anders-gelovigen zullen ons zien als zeurpieten, pretbedervers en bekrompen. Het gevolg is dat ze nog verder van het geloof en Jezus verwijderd worden dan nu al het geval is. En geef ze eens ongelijk. Als je niet in God gelooft, dan ga je toch niet Zijn regeltjes volgen? Als die Bijbel en die Jezus je (nog) helemaal niets zeggen en je ziet geen gevaar in een leuk feestje, dan zit je toch echt niet te wachten op al die moraalridders? Terwijl ik wel zeker weet dat de christenen uit liefde voor hun medemens deze waarschuwingen uiten, spreken we als het ware een andere taal, die echter niet begrepen wordt. Misschien kunnen we ons beter eerst richten op het verspreiden van de Liefde, zodat het Licht de ruimte krijgt om de duisternis te verjagen…. Alleen Jezus kan iemand overtuigen door een veranderd hart om bepaalde dingen te doen of juist te laten, niet omdat het moet, maar omdat je dat wilt en omdat het goed voor je is.

Maar goed, ik had het ook over een ‘balk in ons oog’. Wij, christenen, zijn bijna allemaal tegen het vieren van Halloween, maar we vieren wel vrolijk en onnadenkend allerlei andere feesten, die als je ze goed beschouwd niet zuiver Bijbels, ook niet helemaal zonder gevaar zijn en een gruwel in Gods ogen.

Wat te denken van Sint Maarten en Sinterklaas? Van oorsprong Katholieke feesten die nu echter ver verwijderd zijn van deze oorsprong. Van Sint Maarten wordt echter ook vermoed dat het een heidense oorsprong heeft, die later vermengd is met christelijke elementen. En Sinterklaas: is het wel oké dat wij onze kinderen laten geloven in een man die op magische wijze alles weet en wensen vervult? We staan ook toe dat de Sint en Piet geïdoliseerd en geadoreerd worden. Sint Maarten en Sint Nicolaas waren goede mensen die veel goede dingen hebben gedaan, maar in plaats van hun goede voorbeeld te volgen hebben wij het tot feesten gemaakt die draaien om krijgen in plaats van geven. Niet erg christelijk in mijn ogen. Natuurlijk is het fijn en ook heel menselijk, om je kinderen te verwennen en ze alles te willen geven. Maar zouden we ze niet moeten leren om te geven, juist met zo’n feest als Sinterklaas?

Dan zijn er nog Carnaval, Valentijnsdag en Oud en Nieuw. Carnaval wordt los gevierd van enige relatie met het geloof en de vastentijd, waar het aan vooraf gaat. Valentijnsdag is slechts nog commercie. En weten we nog wel dat er met de jaarwisseling vuurwerk wordt afgestoken om boze geesten te verjagen? Wat een bijgeloof!

En dan Kerst. Wij vieren met Kerst de geboorte van Jezus, terwijl inmiddels al lang bekend is dat Jezus helemaal niet geboren is in december, maar waarschijnlijk eind september of begin oktober tijdens het Loofhuttenfeest in zo’n loofhut. Dit is berekend aan de hand van de tempeldienst van Zacharias, de vader van Johannes de Doper. En de kribbe was waarschijnlijk geen voerbak, maar een broodbak waarin tijdens het Loofhuttenfeest het brood in linnen doeken werd gewikkeld. Maar goed zeggen we dan, het is nu eenmaal gewoonte om dit in december te vieren en we moeten het zien als een kans om het evangelie te brengen omdat heel veel mensen met Kerst toch nog eens een keertje in de kerk komen.  Echter, waarom heeft de vroege Kerk juist 25 december gekozen, de geboortedag van de zonnegod Mithras? Waarom is de rustdag verplaatst van de Sabbath naar de ‘zon’dag? Nog zoiets, waarom heeft de heidense midwinterboom zo’n belangrijke plaats tijdens ons Kerstfeest gekregen? Hebben de christenen in de loop van de eeuwen deze concessies gedaan om zoveel mogelijk heidenen te bereiken met het evangelie? Maar het gevolg is wel dat er veel afgoderij en bijgeloof het christendom is ingeslopen, wij zijn blind hiervoor en daardoor los van onze Joodse wortels. Bovendien staat dit tussen ons en God, want God vindt afgoderij een gruwel. Zijn wij niet net als het Joodse volk dat ook steeds weer van God afdwaalde, gebruiken van hen omringende volken overnam en verviel in afgoderij? Maar gelukkig kent God de aard van de mens en heeft Hij ons Jezus gegeven, zodat wij steeds weer tot inkeer mogen komen, terugkeren en de weg naar Hem vrij blijft.

Moeten we dan maar helemaal niets meer vieren? Nee, juist niet! God houdt van feesten. God geeft in de Bijbel ons juist de opdracht om bepaalde feesten te vieren. Pesach, het Feest der ongezuurde broden, het Eerstelingenfeest, Pinksteren, het Bazuinenfeest, Grote Verzoendag en het Loofhuttenfeest. Tevens wil hij dat we de Sabbath vieren en eren. God vindt het dus belangrijk om feesten te vieren, om stil te staan bij belangrijke gebeurtenissen. Laten wij dus feestvieren! Maar laten we dit wel doen met ons de juiste betekenissen voor ogen te houden en ons te ontdoen van alle elementen van afgoderij en bijgeloof. Voor mij persoonlijk betekent dat kritisch kijken naar al onze tradities en teruggaan naar de oorsprong hiervan en dit toetsen aan Gods woord. Onderzoek alles en behoudt het goede. Eerlijk gezegd is het best moeilijk om bepaalde dingen los te laten, maar God bewerkt in mijn hart dat ik bepaalde dingen waar ik vroeger dol op was, ineens niet meer zo belangrijk vind. En laten we mensen die niet geloven of anders geloven alsjeblieft op hun eigen manier hun feesten laten vieren. Wie respect geeft, zal respect krijgen. Laten we in plaats van kritiek geven, vertellen wat God ons allemaal geeft, dat Hij rust en vrijheid schenkt, vergeving en genezing, dat Zijn regels zijn om ons te beschermen en niet om ons te beperken, juist omdat Hij zoveel van ons houdt en ons voor de eeuwigheid wil redden.... Laten we Liefde zaaien en Licht verspreiden!