Stil, mijn ziel wees stil

Normaal gesproken kan ik altijd heel goed mijn gedachten en gevoelens onder woorden brengen. Zoals jullie van mij gewend zijn deel ik dat vaak ook graag met jullie via mijn blog, zeker als ik denk dat iemand er misschien iets aan kan hebben. Maar op het moment lukt dat niet zo goed. Ik voel een diepe diepe onrust, waarin ik heen en weer geslingerd wordt tussen verbijstering, boosheid, bezorgdheid, verdriet en paniek. Momenten van berusting wisselen zich af met momenten van angst en wanhoop, smeekbiddend aan Jezus voeten. Misschien dat het verwoorden me later lukt, maar voor nu laat ik het dan maar even bij de woorden van een ander.

Stil mijn ziel wees stil,
En wees niet bang
Voor de onzekerheid van morgen.
God omgeeft je steeds
Hij is er bij,
In je beproevingen en zorgen.

God U bent mijn God
En ik vertrouw op U
En zal niet wankelen
Vredevorst vernieuw een
Vaste geest binnen in mij
Die rust in U alleen

Stil mijn ziel wees stil
En dwaal niet af
Dwars door het dal zal Hij je leiden
Stil, vertrouw op Hem
En hef je schild tegen de pijlen van verleiding

God U bent mijn God
En ik vertrouw op U
En zal niet wankelen
Vredevorst vernieuw een
Vaste geest binnen in mij
Die rust in U alleen

Stil mijn ziel wees stil
En laat nooit los
De waarheid die je steeds omarmd heeft
Wacht wacht op de Heer
De zwartste nacht
Verdwijnt wanneer het daglicht doorbreekt

God U bent mijn God
En ik vertrouw op U
En zal niet wankelen
Vredevorst vernieuw een
Vaste geest binnen in mij
Die rust in U alleen
Ik rust in U alleen

Verlangen

 Nu al een jaar is corona in ons aller leven. Ik weet niet hoe dat bij jullie is, maar corona en alles eromheen maakt best wat emoties bij mij los. Ik zal ze eens opsommen. 

Verdriet: De ziekte én de maatregelen hebben veel verdrietige gevolgen. Ik ga daar niet verder over uitweiden, iedereen weet dat wel. 

Verwondering: Er zijn zo veel uiteenlopende meningen over het geheel. Dat verbaast mij niet. Maar dat ook tussen christenen onderling de discussies zo hoog oplopen verwondert mij wel. Ons fundament is toch hetzelfde? En de onderlinge liefde....?

Verwarring: We lezen dezelfde Bijbel, we hebben dezelfde Bron, namelijk Jezus. Ik veroordeel niemands mening, maar het brengt mij wel in verwarring, het laat me steeds twijfelen aan mijn eigen mening. 

Onrust: Al met al veroorzaakt dat bij mij best veel onrust. Door de dingen die ik eerder noemde plus de onzekerheid van wat de toekomst brengen zal.

Maar er is één emotie die met kop en schouders boven al deze andere emoties uitsteekt en dat is verlangen. 

Verlangen: Bij mij is dat niet het verlangen naar het moment dat alles weer een beetje normaal is, zoals waar zoveel mensen naar verlangen. Nee, ik zou stiekem zelfs een beetje teleurgesteld zijn wanneer onze wereld weer een beetje gewoon wordt.

Waarom? Ten eerste omdat ik onze wereld van voor corona eigenlijk echt niet meer zo geweldig vond. Maar de belangrijkste reden van mijn teleurstelling is dat het dan dus toch nog niet dé tijd was, want mijn verlangen is het verlangen naar Jezus! 

Ja, ik weet dat er eerder ook al vele voorspellingen zijn gedaan over de eindtijd die niet uitkwamen. Maar dat ze niet uitgekomen zijn wil natuurlijk niet zeggen dat het niet ooit wél een keer gaat gebeuren. Daar geloven wij toch in? Dat staat toch in de Bijbel die wij lezen? Daar kijken wij als wachtende bruid toch verlangend naar uit, naar de komst van onze Bruidegom?

We weten het natuurlijk niet precies, maar we moeten wel waakzaam zijn en letten op de tekenen der tijden. De verdrukking zal niet zomaar van de ene op de andere dag een feit zijn, daar gaat wel iets aan vooraf, waar we waakzaam op moeten letten. Als we waakzaam zijn zal het ons niet als een dief in de nacht overvallen. Dan zullen wij zorgen genoeg olie voor onze lampjes te hebben. En dat onze witte jurk schoon klaarhangt.

Er zijn gelukkig nog best veel mensen die verwachtingsvol allerlei Bijbelse scenario's voor zich zien ontvouwen. Volhardend, reikhalzend en verlangend speurend naar tekenen. Alles wordt kritisch bekeken, of het misschien ook betekenis heeft voor de aanstaande eindtijd. Niks mis mee toch?

Deze mensen worden door velen helaas respectloos weg gezet als complotgekkies en wappies. Ook door andere christenen. Maar hebben die dat verlangen dan niet? Hechten zij nog teveel aan deze wereld? Zijn ze er nog niet klaar voor? Of hebben ze angst voor het onbekende? 

Zien zij de tekenen niet? Zijn zij niet waakzaam? Hebben zij geen vragen bij alles wat er nu gaande is? Zien zij ook niet de grote afval van het geloof? En hoe Satan steeds meer grip op de wereld krijgt? Trouwens, hoezo worden de gedachten van de zogenaamde wappies complottheorieën genoemd? Is het niet een Bijbels feit dat eens de antichrist ten tonele zal verschijnen en zich achter de schermen al aan het voorbereiden is?

Nou, noem mij dan maar een wappie! Maar mijn verlangen is nu erg groot en mijn hoop is op Hem. Ik heb meer vertrouwen in het gezag van God, dan in het gezag van deze corrupte wereld. Ja, ik vind het ook erg spannend. Hoewel we weten dat Jezus terugkomt, weten we niet precies hoe het zal gaan en hoe het dan zal zijn. Maar deze onzekerheid maakt mijn verlangen niet minder, wel nieuwsgieriger en ongeduldiger. 

Mocht het nu of binnenkort toch niet dé tijd zijn, dan vind ik dat jammer. Maar dan opnieuw zal ik verlangend en zoekend blijven letten op de tekenen der tijden. En hoopvol uitzien naar de Bruidegom, waakzaam, met voldoende olie en mijn witte jurk! Want ooit komt er een dag..

Maar stiekem hoop en bid ik dat het toch maar heel erg snel zover mag zijn!  Misschien deze week, misschien dit jaar? Jij ook?

Toch blijven dansen

 Ik zit en ik zit en ik kijk en ik kijk

Ik denk en ik denk en ik voel en ontwijk

Wat kan ik ook anders, ik rommel wat aan

Zo allemaal zinloos, krijg toch niks gedaan

Illusie verloren dat dromen nog uitkomen 

De kooi blijft gesloten, de vleugels ontnomen

Steeds opnieuw en opnieuw, elke keer weer

Het is wat het is, 'k leg me er weer bij neer

Flexibel veerkrachtig ga ik weer door

Want hopen en dromen, daar kies ik toch voor

't Valt soms niet mee, maar wat is er wél 

De vlam vaak zo zwak, maar soms ook wel fel

Kijk door de kier, krijgt het licht nog een kans

Lach en zing en dans en dans en dans en dans

Helena

Mijn 2020

  

 Mijn 2020

En dan zijn de feestdagen al weer voorbij. Rare feestdagen dit jaar. Alle dagen rustig alleen met ons eigen gezin. Oud en nieuw zonder vuurwerk. Kerst zonder kerk. En zonder alle drukte en kerkelijke activiteiten die er normaal zijn in deze tijd van het jaar. Stiekem ook wel even relaxed voor een keer, want bij de post was het juist superdruk. Mensen hebben dit coronajaar massaal het online bestellen ontdekt. De sknj-periode, zoals dat bij Postnl heet, begon in november al met de snel oplopende aantallen pakketjes. Nou ben ik ook nog op 13 november, ja ja vrijdag de dertiende, tijdens het werk met mijn fiets lelijk gevallen, met een gekneusde knie, scheen en enkel als gevolg. Dat maakte het ook een tijdje niet echt makkelijker.  Ook het sturen van kaartjes is dit jaar herontdekt en daarmee ook de ouderwetse kerstkaart. Het werd daardoor voor ons weer een kerstdrukte als vanouds. De lockdown halverwege december deed er nog een extra grote schep bovenop en zie daar, een verdubbeling van normale postvolumes. Dan ben je ’s avonds echt wel blij met een warme kop thee, onder een lekker dekentje op de bank, bij de warme kachel met een zoete kerstfilm op tv. En zo kwam er dus met deze rustige feestmaand, maar drukke postmaand, een einde aan het rare jaar 2020.

2020, een jaar waarin mensen ziek werden, mensen dierbaren verloren, de zorg zich een slag in de rondte werkte, scholen en bedrijven dicht gingen, online scholing en thuiswerken nodig werd, mensen hun baan verloren en bedrijven failliet gingen, kerken gingen sluiten en ook online gingen. Nou ja, u weet het allemaal wel. Van alles mocht niet meer. En toen wel weer wat meer, maar later toch weer minder. Zo hield corona ons het hele jaar bezig, niemand ontkwam eraan, ook wij niet.

Voor mij werd het een jaar van erkennen, afremmen, vertragen en bezinnen. In maart keek ik al verlangend vooruit naar de zomer met alles op een laag pitje. Maar toen kwam corona en ineens stond alles stil. Even geen cliënten, niet oppassen, geen kerkelijke activiteiten, alleen de post. Stiekem vond ik het wel heerlijk die lege agenda en even die rust. Het was ook nog eens heerlijk weer, dus lekker veel in de tuin bezig geweest. Op een gegeven moment toch wel weer afspraken met cliënten en ook weer oppassen op de kleine meid. Alleen geen kerkelijke activiteiten tot de zomer, alleen een afsluitende bbq met de jeugd. En toen was het zomer, heerlijk rust!

Na de vakantie weer uitgerust en opgeladen van start. Tenminste.. dat dacht ik…. Maar direct al bij de weer volstromende agenda sloegen de drukkende gevoelens toe en voelde ik de energie weer wegsijpelen. Als coach zijnde herkende ik wat er aan het gebeuren was. Ik moest erkennen dat mijn bordje nu te vol was. Ik moest nu afremmen en vertragen om te voorkomen dat ik echt burn-out zou raken. Met pijn in mijn hart, vol schuldgevoel en gevoel van falen en tekortschieten heb ik mijn praktijkdeur even moeten sluiten. Met gelukkig begripvolle lieve reacties van mijn cliënten. Door corona liggen de kerkelijke activiteiten nu ook weer stil en dus weer alleen oppassen en de post. De oppasdagen zijn vaak genietmomentjes. De post, wat eigenlijk de bedoeling was om na verloop van tijd af te bouwen, is nu juist een fijne baan. Elke dag lekker even naar buiten, in weer en wind, soms wel zwaar, maar wel goed om actief te zijn en te blijven.

Verder dus veel tijd voor bezinning. Wat is er toch veel gebeurd de laatste jaren in mijn leven. Studie afgerond naast druk gezin met vier kids en naast en dankzij de post. Eigen praktijk begonnen. Verdrietige kerkscheuring meegemaakt. Oudste dochter uit huis, getrouwd en wij opa en oma geworden. De verergerende spierziekte van mijn man, nu volledig afgekeurd en eerste aanpassingen thuis. Allerlei reorganisaties bij Postnl, routevergroting, x en y wijken, geen hah meer, combibundel en overname van Sandd.  De overgang doorgemaakt en me daardoor dus fysiek en mentaal anders voelen. De agenda was steeds best vol: de praktijk, de post, oppassen, zondagsschool, jeugdwerk, pastoraat, bijscholing, dansles, vergaderingen, met vaak maar (g)één dag weekend. Wanneer ik als coach naar mezelf kijk ben ik niet verbaasd..

Maar waarom doe ik dan dit alles? Dat is de vraag waar ik de afgelopen tijd veel over heb nagedacht. Ik heb als introverte hsp veel behoefte aan rust, alleen zijn en tijd voor mezelf. Maar ik heb ook een grondige hekel aan sleur, saaie dingen en oppervlakkigheden. Ik heb behoefte aan afwisseling en vooral ook uitdaging, creativiteit en verdieping. Vanuit deze behoeften ben ik dus geneigd om veel aan te pakken, maar geeft het me toch vaak niet genoeg uitdaging en verdieping, echter wel heel veel prikkels. Dus achter de bijna burn-out zit ook een bore-out. Ik doe ook echt wel zinvolle dingen, maar toch knaagt er iets.. Het lukt me blijkbaar niet om mezelf echt te ontplooien. Of er zit altijd wel iets tegen. ‘Life just won’t let up.’  Mijn plannen bijvoorbeeld om in mijn praktijk trainingen en workshops voor groepen aan te bieden, wat ik zo graag zou willen doen, staan vanwege corona in de ijskast.  Ik denk dat dat ook meespeelt aan het gevoel van lamgeslagen te zijn en de beklemmende onrust die ik voel.

Het feit dat ik christen ben maakt het ook niet echt makkelijker. Ja, natuurlijk heb je gaven en talenten van God gekregen. En die mag je door de kracht van de Heilige Geest ontdekken, ontwikkelen en inzetten. Er wordt een altruïstische en dienende houding van je verwacht. Zelfontplooiing ja, mits het maar nuttig en dienend is. Idealisme en ambitie ten gunste van het evangelie. De hele wereld op je schouders nemen, verschil maken en je verantwoording nemen. Alles uit liefde voor God, ter ere van Hem, uit dankbaarheid voor wat Jezus voor ons heeft gedaan. Niks mis mee toch? Ook geen belang hechten aan wereldse zaken en niet materialistisch zijn. Maar zelfzorg is een beetje een vies woord en wordt verward met ik-gerichtheid. Oké, ik ga hiermee nu misschien een beetje kort door de bocht, maar het maakt het wel lastig om een goede balans te vinden in je naaste liefhebben als jezelf. En om te beseffen dat nederigheid niet hetzelfde is als zelfopoffering.

Kortom, ik weet het nu even niet meer. Ik merk wel door de afgelopen drukke postperiode dat mijn energiepeil nog lang niet weer op voldoende niveau is. En ik weet nu eigenlijk ook even niet wat ik nou nog wel wil, nog los van wat mogelijk is. Ik weet alleen dat ik niet zo door wil gaan in deze ratrace, die in onze maatschappij voor corona zo de norm was. Als ik dan wat mag wensen voor het komende jaar voor mezelf, dan hoop ik dat ik dat mag ontdekken. Dat ik balans mag vinden in mijn tegenstrijdige, intensieve eigenschappen, behoeften, dromen en mogelijkheden.

Tenminste, als het allemaal weer een beetje ‘normaal’ mag worden. Al heb ik daar wel een zwaar hoofd in. Ik maak me grote zorgen om mensen, de mensheid, onze maatschappij, deze wereld….ik weet het niet hoor….het is zo niet leuk meer…. En die rotcorona, al dat leed, de ongemakken, de onzekerheden, de meningen en discussies….zucht…. Maar ook zonder corona was ik al niet echt hoopvol gestemd over deze wereld. Althans wat wij als mensheid van deze wereld hebben gemaakt, zo teleurstellend en verdrietig..    I'm worn. Dit lied beschrijft precies mijn gevoelens.

I'm tired, I'm worn. My heart is heavy, from the work it takes to keep on breathing. I've made mistakes, I've let my hope fail. My soul feels crushed by the weight of this world. And I know that You can give me rest, so I cry out with all that I have left.

Let me see redemption win. Let me know the struggle ends. That You can mend a heart that’s frail and torn. I want to know a song can rise from the ashes of a broken life. And all that’s dead inside can be reborn, ‘cause I'm worn.

I know I need to lift my eyes up, but I'm to weak, life just won’t let up. And I know that You can give me rest, so I cry out with all that I have left.

Let me see redemption win. Let me know the struggle ends. That You can mend a heart that's frail and torn. I want to know a song can rise from the ashes of a broken life. And all that's dead inside can be reborn, ‘cause I'm worn.

And my prayers are wearing thin. I'm worn even before the day begins. I'm worn, I've lost my will to fight. I'm worn, so heaven come and flood my eyes.

Let me see redemption win. Let me know the struggle ends. That You can mend a heart that’s frail and torn. I want to know a song can rise from the ashes of a broken life. And all that's dead inside can be reborn, ‘cause I'm worn. Yes, all that’s dead inside will be reborn, though I'm worn. Yeah, I'm worn.

Of klinkt dat allemaal een beetje te existentieel depressief? Ben ik nu te openhartig? Misschien wel, ik val nu zeker door de mand en mijn imago is naar de knoppen, want falen mag niet toch? Of misschien stiekem ook wel een beetje herkenbaar? Of schrik je hiervan? Van dit kijkje in mijn hoofd? Wees niet bang, het is slechts een klein stukje zelfreflectie wat ik laat zien, de rest wil je echt niet weten. Maar maak je niet ongerust, gelukkig weet ik dat er Eén is die alles in Zijn hand heeft. En bij alles wat er steeds gebeurt, bij alles wat verandert, God verandert nooit! Zijn Liefde was, is en zal er altijd zijn. En ik mag in Zijn Liefde zijn, in Zijn Liefde blijven en in Zijn Liefde rust vinden.  Jij ook trouwens!

God van trouw, U verandert nooit. Eeuwige, U mijn vredevorst. Aller Heer, ik vertrouw op U.  Heer, ik roep tot U. Opnieuw en opnieuw. U bent mijn rots wanneer ik wankel.  U richt mij op wanneer ik val.  Dwars door de storm bent U, Heer, het anker. Ik stel mijn hoop alleen op U.

Een beetje oubollig lied, nou ja de melodie dan, ik vind de tekst geweldig. Al jaren welt het steeds op bepaalde momenten in me op. Ik zing het ook vaak op de fiets. Ooit komt er een dag, nooit meer tranen, nooit meer pijn. Hopelijk is die dag nabij! Kom, Jezus kom…. En met die hoop en in dat vertrouwen gaan we het nieuwe jaar 2021 in!

Lege agenda?

Ik kijk naar mijn, door corona, bijna lege agenda. Bijna leeg, op wat uurtjes werken na. Normaal gesproken is zo'n lege agenda een hemelse heerlijkheid voor een introverte sensitieve nerd-girl. Om bij te tanken en uit te rusten, met veel kopjes thee met koekjes of chocola, een stapeltje boeken, Netflix en een dekentje, en mijn eigen soms wonderlijke gedachten.
Maar daar ben ik de afgelopen dagen toch niet zoveel aan toegekomen. Volgens mij hebben we, want ik denk dat dit niet alleen voor mij zo was, nog nooit zoveel geappt, gemaild en gebeld als de laatste dagen. Om activiteiten te cancelen, afspraken af te zeggen, alternatieve online activiteiten te bedenken, toch in contact te blijven met sommige mensen en hulp aan te bieden waar nodig. Tussendoor even het laatste corona-nieuws checken op tv en internet. Hét gesprek van de dag, ook met de kids die thuis zijn.
Man o man, zo'n lege agenda, maar mijn hoofd zit best een beetje vol en ik ben bekaf. Misschien dat het volgende week allemaal een beetje beter gaat, als we allemaal wat meer gewend zijn aan het zoveel mogelijk thuis blijven. Of staan ons dan nog weer andere maatregelen te wachten?
Ondertussen rijst toch wel steeds meer de vraag en de zorg, waar gaat dit heen? Wat gaat er nog allemaal gebeuren? Wat betekent dit allemaal?  Weet jij het?
Ik in ieder geval niet.... Maar er is er één die het wel weet, God, de Vader! In het volste vertrouwen op Hem, wandelend aan Zijn hand, kijk ik naar het pad dat voor me ligt. Ook al zie ik maar een klein stukje van de weg, Hij is de Weg, de Waarheid en het Leven. Zijn licht schijnt op het stukje dat ik zien mag en die weg kies ik. Want als ik met God ga, ga ik goed! Jezus is Overwinnaar! En uiteindelijk zal iedereen dát weten, wat een dag zal dát zijn! Kom, Jezus kom, vul dit land met Uw heerlijkheid. Maar voordat het zover is........

Een nieuw jaar

Maandag, of eigenlijk begint die dag zondagavond al, is het Rosh HaShanah, het Joodse nieuwjaar, de eerste dag van de maand Tisjri. Maar volgens de Bijbel is het dan Jom HaSjofar, oftewel Bazuinenfeest. Er staat niet veel over dit feest in de Bijbel. Het is een beetje een mysterieus feest. In Leviticus 23:23-25 staat: De Heere sprak tot Mozes: Spreek tot de Israëlieten en zeg: In de zevende maand, op de eerste dag van de maand moet u een rustdag houden, een gedenkdag aangekondigd door bazuingeschal, een heilige samenkomst. U mag geen enkel dienstwerk doen en u moet de Heere een vuuroffer aanbieden. Verder staat in Numeri 29 te lezen hoe dat vuuroffer gedaan moet worden. God geeft verder geen uitleg waarom dit feest gevierd moet worden, zoals Hij dit wel bij de andere feesten geeft.

Voorafgaand aan de maand Tisjri is de maand Elloel. Deze maand is bedoeld voor bezinning en reflectie op het voorgaande jaar en als voorbereiding op de najaarsfeesten: Bazuinenfeest, Grote Verzoendag en Loofhuttenfeest. In deze maand wordt er elke dag op de sjofar geblazen.

Elloel valt altijd een beetje samen met onze vakantie. En ik weet niet hoe dat bij jou is, maar voor mij is de vakantie ook altijd een periode van reflectie, terugkijken op het afgelopen jaar en vooruitkijken naar het nieuwe jaar. Ik heb niet zoveel met oud en nieuw, onze beleving van de jaren loopt meer gelijk aan de schooljaren. Deze vakantie heb ik dat dan ook gedaan. Het was voor ons een bijzonder jaar. Oudste dochter getrouwd, uit huis gegaan en we zijn opa en oma geworden van een heerlijk wichie. Onze jongste dochter heeft de basisschool afgerond en dat is dus daarmee ook voor ons het afsluiten van een periode. Met de gezondheid van mijn man gaat het helaas wat minder, dat is dan vooruitkijkend ook weer een proces van aanvaarden en verschuiven van taken. Ook vooruitkijkend heb ik na jaren van studie me beziggehouden in de vakantie met plannen maken over wat daarmee te gaan doen. Een proces van bedenken, schrijven en uitwerken, maar daarover later meer.

Maar nu staan dus de najaarsfeesten voor de deur, met als eerste het mysterieuze Bazuinenfeest. Er zijn zeven Bijbelse feesten en vier daarvan hebben al hun vervulling gevonden in Jezus. Er zijn veel christenen die denken dat dit ook nog voor de drie najaarsfeesten op Gods agenda staat. En dat is misschien ook wel zo. Er zijn ook veel christenen die zich hier niet mee bezighouden, die zeggen: we weten niet hoe en wanneer Jezus terugkomt. Misschien is het inderdaad ook niet zo belangrijk om precies te weten hoe en wanneer het allemaal gaat gebeuren, maar het gaat een keer gebeuren! Dus ik denk wel dat het heel belangrijk is om je toch daarmee bezig te houden, Jezus zegt niet voor niets: wees waakzaam! Misschien niet zozeer met het uitpluizen van allerlei theorieën en berekeningen, maar wel met onze houding ten opzichte van Zijn terugkomst. Dat moet toch een verwachtingsvolle houding zijn, een houding die er elk moment klaar voor is en reikhalzend uitziet naar de komst van de Bruidegom, de komst van Jezus! Maar omdat we niet zo goed weten wat we moeten verwachten en hoe het zal zijn, is dat nogal lastig voor ons. Want dat maakt ons onzeker en dat is iets wat wij mensen liever vermijden. Ook zeggen we vaak: ik wil nog dit, of ik wil nog dat. Is het de angst voor het onbekende? Alsof het allemaal ophoudt wanneer Jezus komt? We mogen er toch vanuit gaan dat als het in Gods handen is, dat het dan goed zal zijn? Dan gaat het toch pas allemaal beginnen? Onze jaren hier en nu mogen een voorbereiding zijn op de prachtige toekomst die God voor ons bedoeld heeft. Maar vaak houden wij echter krampachtig vast aan deze wereld zoals wij die kennen. We vertrouwen er wel op dat Gods plan goed is, maar schuiven die vaak wel van harte naar de verre toekomst. We willen liever concrete plannen maken, zoals voor een heel nieuw jaar wat voor ons ligt, de directe te overziene toekomst. En dat is ook goed, daarmee kunnen we ons dienstbaar aan God maken. Maar laten we daarnaast niet vergeten ons ook te richten op die onbekende toekomst, ons voorbereiden op de bruiloft van het Lam, die misschien pas over vijfhonderd jaar hier is, maar misschien ook wel deze week! Inmiddels is het gewone leven alweer volop aan de gang, met school, werk en allerlei andere activiteiten. Maar ik wil me oefenen in een houding die er elke dag klaar voor is! Jij ook?

Ken je dat?

Ken je dat?  Soms heb je van die dagen/weken…….gedachten,  gevoelens, vragen, zoeken naar antwoorden, naar de juiste weg, naar wie je echt bent…..ach, je kent dat vast wel, niets bijzonders hoor, maar gewoon van die dagelijkse menselijke beslommeringen….

En dan word je al een paar dagen wakker met een liedje in je hoofd, dat we vaak zongen met de kinderen op de zondagsschool:  

Ik leg mijn leven in Uw handen en ik wacht nu op U Heer.

Ik leg mijn leven in Uw handen want ik wil vol zijn van U Heer.

Ik hef mijn handen naar U op en ik zie uit naar U.

Maak mij stil van binnen en vul mij met Uw Geest, vul mij nu.

En dan zit je in de kerk en is het net of het woord van God op dat moment speciaal voor jou bedoeld is.  

En dan zingen we, voor zover ik door m’n tranen heen nog kon zingen:

Jezus, alles geef ik U, wat ik ben en heb en wat ik ooit zal zijn.
Al mijn hoop, mijn plannen en mijn tijd
leg ik in uw hand, vertrouw ze aan U toe.
Door uw wil te doen, leer ik om vrij te zijn.
Jezus, alles geef ik U, wat ik ben en heb en wat ik ooit zal zijn.

Tja, dan weet ik misschien niet altijd waar de weg naartoe gaat,  maar ik weet wel Wie er met me meegaat als ik Zijn weg ga. En als bonus zijn er ook nog wat fijne mensen die met je meelopen langs die weg. Bedankt goede vriend voor je lieve woorden gistermorgen.

Dank U wel God, voor alles wat U voor mij doet en hebt gedaan! Ik houd zoveel van U, mijn Vader, mijn Papa!

Maar waarom vertel ik dit allemaal?

Nou, om te laten zien dat wanneer je een volgeling van Jezus bent, dat niet betekent dat je altijd alle antwoorden hebt en je leven alleen maar glorie halleluja is. Dat je net zo goed te maken hebt met dagelijkse beslommeringen en het lijden van deze wereld. Maar dat je dwars door dit alles heen wél een houvast hebt, in de intieme relatie met God, je Papa, én in je familie, je broers en zussen in de gemeente. Daar waar je gewoon aanvaard en geliefd wordt.

En ik hoop vanuit het diepst van mijn hart dat iedereen die mij lief is, iedereen die dit leest, ook U als hun Papa mag (leren) kennen en zo’n liefdevolle familie om zich heen mag hebben.

Dus hierom: "Loving My Jesus"
I was a wandering soul
Traveling a well worn road
A sinner so far from home
No second chance in sight
I heard You call my name
I felt You lift my shame
And I made a vow that day
That I'd spend the rest of my life

Loving my Jesus
Showing my scars
Telling my story of how mercy
Can reach You where You are
And I pray the whole world hears
The cry of my heart
Is to see all the ones I love
Loving my Jesus

Sin tries to make you hide
Whispers that same old lie
Keep all your pain inside
'Cause no one will understand
The last thing this lost world needs
Is someone I'm trying to be
Truth that has set me free
Is that I'm just a broken (wo)man

When all is said and done
When my last song's been sung
I stand face to face with the One
Who gave all for me
May all I have to show
Be all that mattered most

Making Your great name known
Let this be my only legacy

(Casting Crowns)

Etiketjes, labeltjes, stempeltjes, hokjes, vakjes….

Etiketjes, labeltjes, stempeltjes, hokjes, vakjes…..

Allemaal oordelen. Oordelen wordt meestal als negatief gezien. Maar we doen het allemaal, elke dag, de hele dag. En dat is ook goed. We hebben dat oordelen nodig om de wereld om ons heen te begrijpen en om prettig en veilig de dag door te komen. We moeten bijvoorbeeld beoordelen of het veilig genoeg is om de weg over te steken. Of dat het in de koelkast bewaarde eten niet bedorven is zodat we niet doodziek worden. Wat voor weer het is, zodat we onze kleding daaraan aan kunnen passen.

Als we het over oordelen hebben, moeten we onderscheid maken tussen beoordelen en veroordelen. Beoordelen is nodig en nuttig. Veroordelen echter moeten we overlaten aan God, of in geval van crimineel gedrag aan de rechters. En dan heb je nog vooroordelen, dat zijn oordelen die niet gebaseerd zijn op feitelijke waarheden, maar op, van horen zeggen, halve waarheden en onjuistheden.

In dit stukje wil ik het hebben over het oordelen van menselijke eigenschappen en gedrag. De bovenstaande woorden uit de titel hebben vaak een negatieve klank en zijn zeer vaak de bron van verhitte discussies in de sociale media, waarbij het opvalt dat vooral het niet begrijpen waarover men spreekt en het denken in stereotypen en vooroordelen pijn veroorzaakt.

Ik wil hier graag enige nuance in aanbrengen. De woorden uit de titel worden vaak op één hoop gegooid, maar ik denk dat hier een onderscheid gemaakt kan worden tussen beoordelen en veroordelen. Een etiket, een label, een stempel, oftewel een diagnose is een beoordeling van bepaald gedrag of eigenschappen. Het kan helpen om jezelf (of een ander) te begrijpen,  maar het is nooit een totale definitie van wie jij bent.

Een hokje of een vakje echter vind ik meer een veroordeling. Het is veel te beperkt en zet mensen gevangen in stereotypen. Bovendien zijn de wanden van de hokjes vaker opgebouwd uit vooroordelen dan uit feiten. Hoewel het volkomen logisch is dat onze hersenen gebruik maken van het hokjesdenken om enigszins orde aan te brengen in de informatie uit deze chaotische wereld, zijn mensen toch ook nooit in een hokje te vangen. Ik zal uitleggen waarom. Stel; je hebt een hokje waar je mensen met adhd in wilt stoppen. Goed, je hebt mensen met een lage intelligentie en mensen met een bovengemiddelde intelligentie en dat geldt ook voor mensen met adhd. Dan heb je dus al twee vakjes. Kijk dan eens naar het onderscheid tussen extraverte en introverte mensen, die komen ook weer in beide groepen voor. Dan heb je al vier hokjes. Sommige mensen hebben autistische kenmerken, anderen niet. Voila, acht hokjes. Dan heb ik het nu nog maar over enkele eigenschappen van iemands persoonlijkheid en over uitersten op bepaalde spectra, terwijl er natuurlijk ook veel tussenvormen zijn. Je begrijpt het al, dit levert vele hokjes op. Zoveel hokjes als er mensen zijn, dus geheel nutteloos om dat te proberen. Laten we dan ook met zijn allen proberen om de hokjesgeest zo min mogelijk ruimte te geven.

Zoals ik al zei, etiketjes kunnen nuttig zijn. Om bepaald gedrag of eigenschappen te beschrijven en begrijpen. Laten we dan echter wel uitgaan van de professionele, wetenschappelijke beschrijvingen en verklaringen. Tegenwoordig met het internet en Google is informatie voor iedereen toegankelijk en makkelijk te vinden en iedereen is een expert. Hier schuilt echter ook een groot gevaar in. Er is naast de goede informatie ook veel ‘wilde’ informatie te vinden. Informatie die geen wetenschappelijke onderbouwing heeft, maar die wel zo gebracht wordt door zelfverklaarde-professionals. Zweverige, alternatieve informatie. Informatie gebaseerd op stereotypen en vooroordelen. Allemaal informatie, waar je je vraagtekens bij kunt zetten, maar die wel gebracht wordt als waarheid. En dan ook weer door leken in de al eerder genoemde verhitte discussies wordt ingebracht.

Ik denk dat wij ervoor moeten waken om mee te willen praten over, en vooral een mening te hebben over, onderwerpen waar wij niet mee te maken hebben, geen ervaring mee hebben, of waar wij ons niet werkelijk in verdiept hebben.

Dit veroorzaakt zoveel frustratie en pijn bij de mensen die wel met deze etiketjes te maken hebben. Bovenop het dealen met je etiketje, het leren begrijpen en hiermee leren omgaan, het accepteren van je anderszijn, moet je ook nog eens omgaan met de pijn van je onbegrepen voelen en frustratie over ongefundeerde meningen die kant nog wal slaan. Of het nu gaat om adhd, autisme, dyslexie, zwakbegaafdheid, hoogbegaafdheid, hooggevoeligheid, etcetera, etcetera….., dit onbegrip is een gezamenlijke pijn. En dan meng je je toch weer in zo'n discussie, terwijl je je had voorgenomen om dat niet meer te doen, want het heeft toch geen zin….maar ja, je wordt weer eens getriggerd, want je wilt zo graag dat mensen het begrijpen...

Jezelf begrijpen is ook zonder etiketje al moeilijk genoeg. Dus laat je mening eens wat vaker thuis, maar vraag eens hoe het voor de ander is, of wat je voor die ander kunt betekenen. Aanvaard zoals jij ook aanvaard wilt worden en heb gewoon lief. Bedenk dat God ons allemaal, dus ook de rare, vreemde, aparte mensen, lief heeft.

Schop onder de kont

Soms zijn er omstandigheden in je leven waardoor je als het ware lamgeslagen wordt. Omstandigheden die zoveel van je energie vragen, dat er weinig energie overblijft voor andere dingen. Waar je normaalgesproken je week moeiteloos vol plant met allerlei activiteiten zoals gezin, huishouden, werk, opleiding, hobby’s, bedieningen, noem maar op, lijkt het alsof je hier nu alleen maar onrustig van wordt. Of het nu omstandigheden betreft waar jij zelf weinig invloed op hebt, of omstandigheden die je gewoon overkomen, of omstandigheden die nu eenmaal wat tijd kosten maar wel van voorbijgaande aard zijn, of omstandigheden waar je wel invloed op hebt en waarin je bepaalde dingen moet veranderen of keuzes moet maken.

Het is goed om in zulke gevallen dan even pas op de plaats te maken, even op de rem te trappen en kritisch te kijken naar je volgeplande agenda. Is het in deze situatie werkelijk noodzakelijk dat ik al deze dingen doe? Of is het beter om wat taken neer te leggen of te delegeren, om jezelf te beschermen en te voorkomen dat je in een burn-out terecht komt. Je moet zorgen dat je draagkracht en draaglast in balans blijven! Wij mensen zijn vaak geneigd om maar door te blijven gaan, met het gevaar dat we grenzen overschrijden.

Waarom eigenlijk? We vinden dat we dat moeten!?  Want wie moet het anders doen? Want dat wordt van ons verwacht.  Anders stel ik mensen teleur. Anders stel ik God teleur.

Maar is dat wel werkelijk zo? God teleurstellen? Wij kunnen Gods Liefde niet verdienen, wat we ook doen. Maar ook niet verliezen, wat we ook doen óf laten! Gods Liefde en Genade staan vast en zijn onveranderlijk, punt, geen gemaar! God biedt ons wel een vangnet aan in moeilijke tijden, troostende armen om ons heen wanneer wij net als de verloren zoon ons tot hem wenden. Jezus’ juk is zacht en Zijn last is licht. Hoe mooi is het beeld van het juk. Een juk moet in balans zijn om het goed te kunnen dragen. En Jezus biedt ons Zijn juk aan!

Mensen teleurstellen? We zijn vaak geneigd om zelf in te vullen wat een ander wel niet zal denken of voelen. Terwijl in werkelijkheid de meeste mensen vaak veel begrip tonen wanneer wij onze kwetsbaarheid laten zien. Denk je maar eens in hoe je zelf zou reageren op iemand die in jouw situatie zou zitten. Waarschijnlijk zul je meer begrip voor die ander opbrengen dan je opbrengt voor jezelf.

Als we eerlijk zijn zullen we moeten erkennen dat we dingen meestal ‘moeten’ van onszelf. Wij willen ons bewijzen. Wij willen waardering krijgen. Wij willen sterk zijn. Wij willen aardig gevonden worden.  Wij willen bewondering. Wij willen onmisbaar zijn. Wij willen het leuk hebben en gelukkig zijn. En ondertussen is de enige die we teleurstellen onszelf. Waarom zijn we niet wat liever voor onszelf als het ons even niet lukt om alle ballen in de lucht te houden.

Als jij in een goede periode van je leven zit en alles loopt op rolletjes, prima, lekker doorgaan. Maar als jij in een periode zit waarin het leven je wat extra's op je bordje legt, hetzij tijdelijk, hetzij blijvend, gun jezelf dan wat rust. Kijk eens kritisch naar de motivatie waarmee je dingen doet. Wanneer de motivatie niet de juiste is, niet passend in Gods wil of Gods plan voor jou leven, wat let je dan om met deze activiteit te stoppen? Maar ook wanneer de motivatie wel juist is en passend in Gods wil en plan, is het oké om even een time-out te nemen. Even een pas op de plaats. God zal ook deze omstandigheden en deze tijd gebruiken. Hij weet het allang, Hij kent je als geen ander! Rust in Zijn nabijheid!

De afgelopen tijd is voor mij zo’n periode geweest. Na een aantal hectische jaren waarin ik veel heb gedaan, veel heb geleerd, veel taken en bedieningen op me heb genomen, terwijl er ondertussen een aantal heftige gebeurtenissen plaatsvonden en crisissituaties zich voordeden, bovenop de dagelijkse beslommeringen van een gezin met vier opgroeiende kinderen, voelde ik de energie uit mezelf wegglippen en mijn hoofd volstromen.

Zo verstandig als ik ben (ahum) heb ik de opleiding waar ik mee bezig ben op een heel, heel laag pitje gezet. Eerlijk gezegd was er gewoonweg even geen ruimte in mijn hoofd. Ook bedieningen heb ik even niet. Momenteel bestaan mijn ‘verplichtingen’ alleen uit gezin, huis en werk. Verder ben ik in de zomervakantie begonnen met hardlopen. Heeft voor niemand nut, behalve voor mezelf. Gewoon even lekker rennen, nergens aan denken, alleen aan wat je ziet en voelt. Heerlijk!

En ik ben dankbaar voor deze afgelopen ‘rustige’ periode. Het heeft me tot rust gebracht en geholpen dingen te verwerken en op een rijtje te krijgen in mijn hoofd. Het heeft me nog weer dichter in Gods Hart gebracht en heb mogen ervaren hoe gróót Zijn Liefde is.

Maar vanwaar dan die titel: schop onder je kont?

Omdat ik de laatste weken weer een zekere onrust ervoer en dat bracht me in verwarring. Want is er dan nog iets wat ik niet verwerkt heb, iets wat nog niet klaar is? Is zelfs dit allemaal nog te veel? Ik kon niets bedenken en kwam er niet uit.

Tot het moment dat wij voor een beslissing stonden betreffende onze jongste dochter. Vanwege haar enorme voorsprong op school moesten we beslissen om haar te laten versnellen of haar in groep 6 te laten. Ondanks onze terughoudendheid vanwege het feit dat ze dan nog zo jong is als ze de basisschool verlaat, konden we niet anders dan beslissen om haar na de kerstvakantie al naar groep 7 te laten gaan. We kunnen haar ontwikkeling niet tegenhouden, zeker niet gezien haar eigen intrinsieke motivatie. We moeten niet ingaan tegen de unieke vorm die God haar heeft gegeven en haar laten doen wat nodig is om volledig tot bloei te komen zoals God dat bedoeld heeft.

Dat heeft mij de ogen geopend voor de oorzaak van mijn eigen onrust. Ook ik heb een eigen unieke  vorm van God gekregen. Onderdeel van mijn vorm houdt in dat ik uitdaging nodig heb, dat mijn hersenen gestimuleerd moeten worden om mij goed te laten functioneren. Ik weet door de lessen uit mijn verleden dat ik afstomp en wegzak in mijn valkuilen als ik dat niet heb. Blijkbaar ben ik dus genoeg tot rust gekomen en ben ik weer toe aan een uitdaging. Het voelt of God me weer een duwtje wil geven, toe maar, ga maar! Dus hoog tijd om mezelf een schop onder de kont te geven! Te gaan nadenken over wat ik kan gaan doen. Weer verder studeren of een andere uitdaging aangaan, weer actief te dienen, vooruit ga wat doen! Tijd om je dromen en passies weer af te stoffen!  

Heer, wilt U mij helpen om het pad te kiezen wat in Uw plan past. Wilt U mij helpen mijn dromen en mijn passies af te stemmen op Uw dromen en passies voor mijn leven. Wilt U mij helpen in balans te blijven. Wilt U mij helpen om mijn draaglast aan U te geven en mijn draagkracht te vergroten door in Uw kracht te gaan staan en te blijven. Wilt U mij helpen mijn eigen unieke vorm te omarmen, mijn potentieel te benutten en te leren omgaan met mijn beperkingen. Wilt U mij helpen door me er aan te blijven herinneren dat ik me niet hoef te bewijzen, omdat U al van me houdt én dat het genoeg is dat U van me houdt.  Wilt U mij helpen dat ik het niet doe voor de eer en waardering van een ander, maar dat ik het doe uit liefde vóór de ander. Wilt U mij helpen dat dit allemaal alleen tot eer van U mag zijn. Want één ding weet ik zeker, zonder U kan ik het niet!

Elloel

Afgelopen weekend is de Hebreeuwse maand Elloel begonnen. Het is de laatste maand van het jaar op de Joodse kalender, maar de zesde maand op Gods kalender. Er vallen geen Joodse of Bijbelse feesten in deze maand, maar toch is het een hele belangrijke maand. Het is de maand voorafgaand aan de maand Tisjri, met daarin de Bijbelse feesten: Bazuinenfeest, Grote Verzoendag en Loofhuttenfeest. Het is de maand die gebruikt moet worden voor zelfreflectie, terugkijken en vooruitkijken, inkeer en verzoening, om je voor te bereiden op Grote Verzoendag.

In de vakantie heb ik veel nagedacht en terug gekeken naar het afgelopen jaar. Het was voor ons een roerig en emotioneel jaar, wat er uiteindelijk in resulteerde dat wij onze kerkelijke gemeente hebben moeten verlaten. Persoonlijk heb ik daar grote moeite mee, omdat ik denk dat echte broers en zussen in Christus altijd in staat moeten zijn om hun onderlinge problemen op te lossen. In ons geval bleek dat niet mogelijk en onze gemeente is als een ton in duigen uiteen gevallen. Bovenop de emoties die dit met zich meebrengt, heb je ook nog te maken met de emoties die je ervaart door het missen van mensen en door het moeten zoeken naar een nieuw plekje. Hoe fijn is het dan om te merken dat door dit alles heen God bij je is en je aan de hand neemt. Zo terugkijkend zie ik duidelijk hoe God ons stapje voor stapje geleid heeft. Steeds waren er op het juiste moment de juiste mensen om ons hart te luchten. Al snel kwam er ook aanvaarding en rust. Ook nieuwe bijzondere en lieve mensen kwamen op ons pad. Zodat we nu zo wonderlijk snel al het gevoel hebben ons nieuwe plekje te hebben gevonden. Het is goed zo en het heeft blijkbaar zo moeten zijn. Wij kijken uit naar wat gaat komen.

Maar nu in het licht van de maand elloel kijk ik nog even terug. Mezelf en de situatie reflecterend vraag ik me af of ik er inderdaad klaar voor ben om verder te gaan of dat ik nog het één en ander heb op te ruimen? Maar nee, er is niemand die ik iets verwijt, ik heb verschillen geaccepteerd en ik heb vergeven.

Is mij dan misschien nog iets te verwijten? Bij mijn weten heb ik geen conflicten en heb ik altijd geprobeerd om mijn standpunten uit te leggen én daarbij de ander de ruimte gelaten voor zijn standpunten. Mocht er toch iemand zijn die iets tegen mij heeft dan hoop ik uit de grond van mijn hart dat diegene bij me komt.

Verwijt ik mezelf dan nog iets? De schaamte over het gebeurde en het gevoel van falen heb ik achter me gelaten, het viel allemaal zó buiten mijn verantwoordelijkheid.

En afwijzing? Wijs ik mensen af door te zijn weggegaan? Daar heb ik veel over nagedacht. Iedereen maakt fouten, niemand is perfect. Ik wil en mag geen mensen afwijzen. Maar bepaald gedrag mag ik wel afwijzen en soms betekent dat helaas dat relatie dan niet meer mogelijk is. Als de ander zich hierdoor echter wel afgewezen voelt dan vind ik dat heel erg en ook in dat geval hoop ik dat diegene bij me komt.

Ik hoop dat het goed met ze gaat, dat het goed gaat met ieder die in deze situatie zat, met iedereen die in vergelijkbare situaties zat of zit, dat ze de rust en nabijheid van God mogen ervaren, zoals ik die ook ervaar.

Al met al wordt het nu tijd om vooruit te kijken en dat doe ik vol vertrouwen en verlangen!

Wat de toekomst brenge moge….. 

En ze leefden nog lang en gelukkig!?

De ideale relatie!?


Tja, het leven is nu eenmaal geen sprookje, dus dat lang en gelukkig is meestal een utopie. Een droom die helaas vaak in duigen valt. We beginnen aan een relatie met in ons hoofd een droombeeld, het ideale plaatje. Met hoge verwachtingen duiken we erin. Al gauw echter blijkt die ander heel anders te zijn dan we ons hadden voorgesteld. Of diegene neemt bagage mee die eigenlijk niet in onze eigen kast past.


Ook kun je teleurgesteld zijn in jezelf, het lukt je niet de ideale partner te spelen. Dat is natuurlijk ook het probleem, in een echte relatie moet je geen rol spelen, maar jezelf zijn.
Je kunt dus allebei een rol spelen. Dan lijkt het mooi aan de buitenkant, maar word je daar gelukkig van? En als je allebei jezelf bent, tja, dan zie je behalve de goede kanten ook de minder mooie kanten van iemand. Geven en nemen, dat vergt hard werken. Ik denk dat iedereen dat wel herkent.


Zo is het eigenlijk ook in onze relatie met God. We beginnen eraan wanneer we tot geloof komen. We beginnen een nieuw leven, we gaan Jezus volgen. Eigenlijk verwachten we wel een beetje dat we nu de hele wereld aankunnen. Dat ons leven gezegend en vol vreugde zal zijn. Dat geen probleem of moeilijkheid ons treft. Of als het ons treft het ons in ieder geval niet uit het veld zal slaan.


Maar deze roze wolk spat toch ook vroeger of later uit elkaar. Er gebeuren dingen waar we niet direct een antwoord op hebben. Vallen we terug in oude gewoontes en gedachten, door negatieve gevoelens en onzekerheden. We kunnen dan ook weer teleurgesteld raken.


Maar we moeten niet teleurgesteld raken in God! Want in tegenstelling tot in onze gewone relaties, hebben we in ons relatie met God een partner die er altijd voor ons zal zijn, die zelf geen onzekerheden meebrengt, ons geen verwijten maakt, maar accepteert zoals we zijn. God is wel de ideale partner! Hij luister altijd, is warm, sterk, liefdevol, troostend, vergevend, bemoedigend, aanvaardend, betrouwbaar en houdt onvoorwaardelijk van ons.


Tegelijkertijd verwacht Hij van ons geen perfectie, dus misschien moeten we dat ook niet van onszelf eisen. Richt je hart naar Hem, laat je door Hem leiden over de hobbels van dit leven. Het leven hier zal niet perfect zijn, maar Hij wil en zal je er wel bij helpen.


En eens zullen we lang en gelukkig leven, samen met Hem! Nooit meer tranen, nooit meer pijn! Daar mogen we naar uitzien en die gedachte kan ons tot troost zijn in ons leven hier in deze wereld waar we tijdelijk te gast zijn, maar ooit gaan we naar Huis!

Niet goed wijs!

Wijs, wijsheid. Tja, wat is wijsheid? In onze maatschappij en cultuur wordt wijsheid vaak gelijkgesteld aan intelligentie. De bovenlaag van onze maatschappij, vooral de bestuurlijke bovenlaag, wordt gevormd door zeer intelligente mensen. En natuurlijk, intelligente mensen weten veel en kunnen veel. Maar wil dat dan ook zeggen dat ze altijd de wijsheid in pacht hebben? Ik denk het niet. Ik denk dat juist intelligentie je blik ook weleens kan vernauwen of vertroebelen. Althans wat mijzelf betreft heeft het me soms danig in de weg gezeten. Ik ben al mijn leven lang intelligent, maar ik ben zeer lang niet erg goed wijs geweest!

Maar wat is nu eigenlijk wijsheid? Als ik verschillende definities naast elkaar leg, kom ik tot ongeveer het volgende: Wijsheid is de kunst om in alle levensomstandigheden juist te oordelen en te handelen. Fouten maken en daarvan leren. Verantwoordelijkheid voor je daden aanvaarden. Niet alleen eigenbelang, maar ook dat van anderen bevorderen. Jezelf kennen en accepteren. De waarheid leren kennen en niet meer lijden, ondanks tegenslagen gelukkig, dankbaar en vriendelijk zijn. Niet meer geplaagd door onvervulde verlangens. Een goed geweten en niet bang voor de dood zijn. Dus, als het ware, een, door ervaring verkregen, toonbeeld zijn van geslaagd menselijk leven, belichaming van humaniteit.

Ik denk dat je wijze mensen kunt vinden onder alle intelligentieniveau's. En niet alleen aan de top, of juist niet aan de top. Maar wie voldoet er nu helemaal aan deze definitie? Ik ken er eigenlijk maar één. Wijsheid in eigen persoon; Jezus.... Alles wat Hij zei of deed, ademde wijsheid. Op Hem wil ik lijken. Bij alles wat ik zeg of doe, wil ik denken: Wat zou Jezus doen? Maar, oh, wat heb ik dan nog veel te leren, want wat ben ik soms nog zo onwijs. Maar niet alleen wijsheid, ook zelfbeheersing en vasthoudendheid zijn deugden waar het mij weleens aan ontbreekt. Geduld is niet mijn sterkste kant, laten we maar zeggen. Maar steeds meer ervaar ik dat de goede dingen komen op het moment dat het goed is. En dat is lang niet altijd het moment dat ik het wilde, maar vaak een veel beter moment.

Dus, als ik mijn ongeduld loslaat en op Hem vertrouw, loopt alles zoals het het beste is. Poeh, klinkt wel wijs, hè? Nu nog even in praktijk brengen. Gelukkig heeft God, in al zijn wijsheid, enorm veel geduld met mij!