Toch blijven dansen

 Ik zit en ik zit en ik kijk en ik kijk

Ik denk en ik denk en ik voel en ontwijk

Wat kan ik ook anders, ik rommel wat aan

Zo allemaal zinloos, krijg toch niks gedaan

Illusie verloren dat dromen nog uitkomen 

De kooi blijft gesloten, de vleugels ontnomen

Steeds opnieuw en opnieuw, elke keer weer

Het is wat het is, 'k leg me er weer bij neer

Flexibel veerkrachtig ga ik weer door

Want hopen en dromen, daar kies ik toch voor

't Valt soms niet mee, maar wat is er wél 

De vlam vaak zo zwak, maar soms ook wel fel

Kijk door de kier, krijgt het licht nog een kans

Lach en zing en dans en dans en dans en dans

Helena

Hippe Kerk?

Het is vandaag de zondag voor de vervolgde kerk. Er zijn helaas veel plekken op de wereld waar mensen niet openlijk hun geloof kunnen uiten omdat dit niet zonder gevaar is. Gelukkig leven wij in een land waarin we dat (nog) wel mogen. Maar helaas in ons land lopen kerken leeg en bij veel christenen is het vlammetje aardig gedoofd.  Het is niet hip en trendy om Jezus te volgen, dus doen wij dat ook vaak niet openlijk.... De maatschappij roept dat geloven niet meer van deze tijd is en Jezus heeft geen meerwaarde voor ons leven. Er zijn genoeg/teveel andere leukere en interessantere dingen te doen dan tijd doorbrengen in een suffe stoffige kerk. En toch.......dit weekend was voor mij een weekend waarin ik juist bij de jonge generatie volop God aan het werk heb gezien! Eerst hebben we het vrijdagavond met de twaalf tot vijftienjarigen van de Fun & Faith club gehad over liefde en over Gods onbegrijpelijke grote Liefde voor ons. Over je leven geven voor je vrienden, wat Jezus wél voor ons heeft gedaan. We deden een spel in de tuin van de pastorie, waar de buitenzittende buren mooi van konden meegenieten en we hoefden ons niet te verstoppen. Zaterdag zijn we met onze eigen jeugd naar de eo-jongerendag geweest, een heerlijk muzikaal feest waar een kleine twintigduizend jongeren en iets ouderen samen kwamen. Het thema was 'walk on water'. Durf uit je boot te stappen was de oproep, maar houdt daarbij je ogen gericht op Jezus. Vanmorgen in de zondagsschool hebben wij het gehad over de eerste christenen. Mensen die het voor die tijd radicale ongeloofwaardige verhaal van Jezus' kruisiging en opstanding geloofden en zich lieten dopen. Ze deelden alles samen en kwamen veelvuldig bij elkaar in hun huizen. Al snel ontstond de vervolging van deze mensen, maar tegen alle weerstand en vervolging in groeide Gods Kerk. In de volwassendienst ging het over deze vervolging, die nog steeds voortduurt. Zullen wij standhouden wanneer het vuur ons zo na aan de schenen wordt gelegd? Als ons leven in gevaar zou zijn? Zouden wij ons leven geven voor Jezus? Zouden wij dat kunnen, wanneer we nu soms ons coole imago al belangrijker vinden? Als wij ons schamen om het evangelie te delen en Jezus daarmee verloochenen? Vanmiddag gelukkig gezien dat jonge mensen nog steeds wel die stap durven nemen en ervoor uit durven komen dat ze Jezus willen volgen. Een jongeman mocht buiten gedoopt worden op een openbare plek waar de hele buurt mocht meegenieten van het zingen en het prijzen van onze grote God! En die suffe stoffige kerk? Ik kan je wel vertellen dat daar veel leukere en interessantere dingen gebeuren dan jij denkt. Hippe en trendy dingen? Jazeker, maar wel met een eeuwigheidswaarde! Kom maar eens kijken als je durft! Maar wees gewaarschuwd, voor je het weet vraagt Jezus ook jou uit de boot te stappen en noem jij die suffe Kerk jouw thuis!

Schop onder de kont

Soms zijn er omstandigheden in je leven waardoor je als het ware lamgeslagen wordt. Omstandigheden die zoveel van je energie vragen, dat er weinig energie overblijft voor andere dingen. Waar je normaalgesproken je week moeiteloos vol plant met allerlei activiteiten zoals gezin, huishouden, werk, opleiding, hobby’s, bedieningen, noem maar op, lijkt het alsof je hier nu alleen maar onrustig van wordt. Of het nu omstandigheden betreft waar jij zelf weinig invloed op hebt, of omstandigheden die je gewoon overkomen, of omstandigheden die nu eenmaal wat tijd kosten maar wel van voorbijgaande aard zijn, of omstandigheden waar je wel invloed op hebt en waarin je bepaalde dingen moet veranderen of keuzes moet maken.

Het is goed om in zulke gevallen dan even pas op de plaats te maken, even op de rem te trappen en kritisch te kijken naar je volgeplande agenda. Is het in deze situatie werkelijk noodzakelijk dat ik al deze dingen doe? Of is het beter om wat taken neer te leggen of te delegeren, om jezelf te beschermen en te voorkomen dat je in een burn-out terecht komt. Je moet zorgen dat je draagkracht en draaglast in balans blijven! Wij mensen zijn vaak geneigd om maar door te blijven gaan, met het gevaar dat we grenzen overschrijden.

Waarom eigenlijk? We vinden dat we dat moeten!?  Want wie moet het anders doen? Want dat wordt van ons verwacht.  Anders stel ik mensen teleur. Anders stel ik God teleur.

Maar is dat wel werkelijk zo? God teleurstellen? Wij kunnen Gods Liefde niet verdienen, wat we ook doen. Maar ook niet verliezen, wat we ook doen óf laten! Gods Liefde en Genade staan vast en zijn onveranderlijk, punt, geen gemaar! God biedt ons wel een vangnet aan in moeilijke tijden, troostende armen om ons heen wanneer wij net als de verloren zoon ons tot hem wenden. Jezus’ juk is zacht en Zijn last is licht. Hoe mooi is het beeld van het juk. Een juk moet in balans zijn om het goed te kunnen dragen. En Jezus biedt ons Zijn juk aan!

Mensen teleurstellen? We zijn vaak geneigd om zelf in te vullen wat een ander wel niet zal denken of voelen. Terwijl in werkelijkheid de meeste mensen vaak veel begrip tonen wanneer wij onze kwetsbaarheid laten zien. Denk je maar eens in hoe je zelf zou reageren op iemand die in jouw situatie zou zitten. Waarschijnlijk zul je meer begrip voor die ander opbrengen dan je opbrengt voor jezelf.

Als we eerlijk zijn zullen we moeten erkennen dat we dingen meestal ‘moeten’ van onszelf. Wij willen ons bewijzen. Wij willen waardering krijgen. Wij willen sterk zijn. Wij willen aardig gevonden worden.  Wij willen bewondering. Wij willen onmisbaar zijn. Wij willen het leuk hebben en gelukkig zijn. En ondertussen is de enige die we teleurstellen onszelf. Waarom zijn we niet wat liever voor onszelf als het ons even niet lukt om alle ballen in de lucht te houden.

Als jij in een goede periode van je leven zit en alles loopt op rolletjes, prima, lekker doorgaan. Maar als jij in een periode zit waarin het leven je wat extra's op je bordje legt, hetzij tijdelijk, hetzij blijvend, gun jezelf dan wat rust. Kijk eens kritisch naar de motivatie waarmee je dingen doet. Wanneer de motivatie niet de juiste is, niet passend in Gods wil of Gods plan voor jou leven, wat let je dan om met deze activiteit te stoppen? Maar ook wanneer de motivatie wel juist is en passend in Gods wil en plan, is het oké om even een time-out te nemen. Even een pas op de plaats. God zal ook deze omstandigheden en deze tijd gebruiken. Hij weet het allang, Hij kent je als geen ander! Rust in Zijn nabijheid!

De afgelopen tijd is voor mij zo’n periode geweest. Na een aantal hectische jaren waarin ik veel heb gedaan, veel heb geleerd, veel taken en bedieningen op me heb genomen, terwijl er ondertussen een aantal heftige gebeurtenissen plaatsvonden en crisissituaties zich voordeden, bovenop de dagelijkse beslommeringen van een gezin met vier opgroeiende kinderen, voelde ik de energie uit mezelf wegglippen en mijn hoofd volstromen.

Zo verstandig als ik ben (ahum) heb ik de opleiding waar ik mee bezig ben op een heel, heel laag pitje gezet. Eerlijk gezegd was er gewoonweg even geen ruimte in mijn hoofd. Ook bedieningen heb ik even niet. Momenteel bestaan mijn ‘verplichtingen’ alleen uit gezin, huis en werk. Verder ben ik in de zomervakantie begonnen met hardlopen. Heeft voor niemand nut, behalve voor mezelf. Gewoon even lekker rennen, nergens aan denken, alleen aan wat je ziet en voelt. Heerlijk!

En ik ben dankbaar voor deze afgelopen ‘rustige’ periode. Het heeft me tot rust gebracht en geholpen dingen te verwerken en op een rijtje te krijgen in mijn hoofd. Het heeft me nog weer dichter in Gods Hart gebracht en heb mogen ervaren hoe gróót Zijn Liefde is.

Maar vanwaar dan die titel: schop onder je kont?

Omdat ik de laatste weken weer een zekere onrust ervoer en dat bracht me in verwarring. Want is er dan nog iets wat ik niet verwerkt heb, iets wat nog niet klaar is? Is zelfs dit allemaal nog te veel? Ik kon niets bedenken en kwam er niet uit.

Tot het moment dat wij voor een beslissing stonden betreffende onze jongste dochter. Vanwege haar enorme voorsprong op school moesten we beslissen om haar te laten versnellen of haar in groep 6 te laten. Ondanks onze terughoudendheid vanwege het feit dat ze dan nog zo jong is als ze de basisschool verlaat, konden we niet anders dan beslissen om haar na de kerstvakantie al naar groep 7 te laten gaan. We kunnen haar ontwikkeling niet tegenhouden, zeker niet gezien haar eigen intrinsieke motivatie. We moeten niet ingaan tegen de unieke vorm die God haar heeft gegeven en haar laten doen wat nodig is om volledig tot bloei te komen zoals God dat bedoeld heeft.

Dat heeft mij de ogen geopend voor de oorzaak van mijn eigen onrust. Ook ik heb een eigen unieke  vorm van God gekregen. Onderdeel van mijn vorm houdt in dat ik uitdaging nodig heb, dat mijn hersenen gestimuleerd moeten worden om mij goed te laten functioneren. Ik weet door de lessen uit mijn verleden dat ik afstomp en wegzak in mijn valkuilen als ik dat niet heb. Blijkbaar ben ik dus genoeg tot rust gekomen en ben ik weer toe aan een uitdaging. Het voelt of God me weer een duwtje wil geven, toe maar, ga maar! Dus hoog tijd om mezelf een schop onder de kont te geven! Te gaan nadenken over wat ik kan gaan doen. Weer verder studeren of een andere uitdaging aangaan, weer actief te dienen, vooruit ga wat doen! Tijd om je dromen en passies weer af te stoffen!  

Heer, wilt U mij helpen om het pad te kiezen wat in Uw plan past. Wilt U mij helpen mijn dromen en mijn passies af te stemmen op Uw dromen en passies voor mijn leven. Wilt U mij helpen in balans te blijven. Wilt U mij helpen om mijn draaglast aan U te geven en mijn draagkracht te vergroten door in Uw kracht te gaan staan en te blijven. Wilt U mij helpen mijn eigen unieke vorm te omarmen, mijn potentieel te benutten en te leren omgaan met mijn beperkingen. Wilt U mij helpen door me er aan te blijven herinneren dat ik me niet hoef te bewijzen, omdat U al van me houdt én dat het genoeg is dat U van me houdt.  Wilt U mij helpen dat ik het niet doe voor de eer en waardering van een ander, maar dat ik het doe uit liefde vóór de ander. Wilt U mij helpen dat dit allemaal alleen tot eer van U mag zijn. Want één ding weet ik zeker, zonder U kan ik het niet!

Blijf in Mij!

Er is zoveel strijd en oorlog.
Mensen vluchten voor honger, armoede, gevaar, vervolging.

In de landen waar ze naartoe vluchten veroorzaakt dit onrust en verdeeldheid.

Jezus zegt: "Blijf in mij".

Veel rampen door natuurgeweld.

Onbehandelbare ziektes.

Politici hebben dubbele agenda's.

Media maken eigen waarheden.

Jezus zegt: "Blijf in mij".

Mensen hebben God niet meer nodig.

Kerken lopen leeg.

Denominaties bekritiseren elkaar.

Broeders en zusters willen niet meer samen gemeente zijn.

Jezus zegt: "Blijf in mij".

Mensen creëren hun eigen geloof.

Het Vaticaan past de 10 Geboden aan.
De paus en andere kerkleiders propageren één geloof, één oorsprong.

Jezus zegt: "Blijf in mij".

Mensen verharden.

We leven in een ik-gerichte maatschappij.

We leven onder prestatiedruk.

Jezus zegt: "Blijf in mij".
Positie op maatschappelijke ladder bepaalt je waarde.
Imago is belangrijk.

We kijken op tegen bekende mensen en vereren idolen.

Jezus zegt: "Blijf in mij".
Onzekerheid is vaak onderliggende oorzaak van velerlei problemen.
Mensen weten niet meer wie ze zijn.
Angst houdt mensen gevangen.

Mensen vluchten in schijnveiligheid.
Jezus zegt: "Blijf in mij".

Blijf dicht bij Mij, dan blijf Ik in u. Net zoals een rank alleen maar kan vrucht dragen als zij in de wijnstok blijft, kunt ook u alleen maar vruchtbaar leven als u in Mij blijft. Ik ben de wijnstok en u bent de ranken. Als u dicht bij Mij blijft en Ik blijf in u, brengt u veel vrucht voort. Want zonder Mij kunt u niets doen. (Johannes 15)

Als de lasten u drukken en u vermoeid raakt, kom dan bij Mij. Ik zal u rust geven.Voeg u naar Mij en wees mijn discipel, want Ik ben vriendelijk en nederig van hart. Bij Mij zult u diepe innerlijke rust vinden. (Mattheus 11)

 "Ik ben de weg, de waarheid en het leven", antwoordde Jezus, "Ik ben de enige weg tot de Vader. (Johannes 14)

Er is bij niemand anders redding te vinden; Hij is de Enige, door wie de mensen gered kunnen worden." (Handelingen 4)

Jezus antwoordde: "Heb de Here, uw God, lief met heel uw hart, ziel en verstand. Dit gebod is het eerste en het belangrijkste Het tweede, even belangrijke gebod is: 'Houd net zoveel van uw medemens als van uzelf.' Deze twee geboden zijn de basis van de hele wet en de profeten." (Mattheus 22)
Zoals de Vader van Mij houdt, houd Ik van u. Blijf u bewust van mijn liefde.
Zorg ervoor dat Ik van u kan blijven houden, door te doen wat Ik zeg. Want de Vader is van Mij blijven houden, doordat Ik heb gedaan wat Hij zei. Leef vanuit Zijn liefde. Ik heb dit gezegd met de bedoeling dat mijn blijdschap in u zal zijn. U zult grote blijdschap ervaren. Ik zeg dat u net zoveel van elkaar moet houden als Ik van u gehouden heb. Wie zijn leven voor zijn vrienden overheeft, heeft de grootste liefde. U bent mijn vrienden als u doet wat Ik zeg. (Johannes 15)
U bent het zout dat de wereld leefbaar moet houden. Maar als u uw invloed verliest, wat moet er dan van de wereld worden? Weet u waar u dan nog goed voor bent? Om weggegooid en vertrapt te worden. U bent het licht van de wereld; een hoog gelegen stad die straalt in de nacht, kan iedereen zien. Men steekt immers geen lamp aan om er vervolgens een emmer overheen te zetten? Die lamp moet toch op een kandelaar staan en licht geven voor iedereen in huis? Laat daarom ook uw licht voor alle mensen schijnen. Als zij dan de goede dingen zien die u doet, zullen zij uw hemelse Vader eren. (Mattheus 5)
Dus in alle rumoer van deze wereld zegt Jezus tegen je dat Hij van je houdt. En dat wanneer je maar dicht bij Hem blijft alles goed komt. Zelfs dat je Zijn Licht en Liefde mag zijn in deze roerige wereld. "Blijf in mij!": zegt Jezus.

Wat doet Jezus nú?

We hebben gistermorgen met de kinderen van de zondagsschool nagedacht over wat Jezus nú doet. Er wordt natuurlijk in de kerken en op zondagsscholen veel gesproken over wat Jezus heeft gedaan. Waarom en waarvoor Hij kwam en wat dat allemaal voor ons betekent. Zijn geboorte, Zijn bediening, Zijn lijden, het kruis, zonden en vergeving, genade, vrijheid. Allemaal veelbesproken, heel belangrijke thema’s. Ook wordt er, al is dat al minder veelvuldig, gesproken over Zijn wederkomst, over de nieuwe wereld.

Maar over wat Jezus nu doet wordt nagenoeg niet gesproken, zeker niet op de zondagsscholen. Daar hadden we het dus over met de kinderen, maar ze konden er niet echt een antwoord op geven. Het stond voor hen wel als een paal boven water dat Hij echt niet lag te slapen of te luieren tot God zou zeggen: “Ga nu maar weer terug”, maar wat Zijn werk als Hogepriester in de Hemelse Tempel nu precies inhield was niet erg duidelijk. En dat Hij nu bezig is om in Zijn Vadershuis een kamer, een plaats voor ons voor te bereiden. Het was dus goed om het daar eens over te hebben en om er eens bij stil te staan of wij dan ook vol verwachting uitkijken naar het moment dat onze kamer klaar is, of we ook blij zijn wanneer we daar eindelijk mogen intrekken.

Ik vroeg me af, in de voorbereiding al, maar ook na deze morgen hield het me bezig, waarom wij hierover zo weinig met onze kinderen praten? Vinden wij het niet belangrijk? Staan wij er zelf weleens bij stil? Willen we die nieuwe woning eigenlijk wel, of hangen we nog teveel aan onze aardse woning? Hebben we wel het verlangen naar Zijn wederkomst?

Ach, het zal onze tijd wel duren?

Maar is dat wel zo? Jezus zegt wel dat niemand het uur of de dag weet, maar hij zegt ook dat we op de tekenen van de tijd moeten letten en dat we waakzaam en voorbereid moeten zijn! Als ik nu zo om me heen kijk naar de wereld en wat er nu allemaal gaande is, dan bekruipt mij toch heel sterk het verheugde gevoel: Jaaa, het moment is nabij! Er zijn momenteel heel veel mensen aan het speculeren over dingen die staan te gebeuren, ook niet christelijke bronnen voorspellen ernstige gebeurtenissen. Er zijn vele discussies op het internet over de opname, de verdrukking, de antichrist, Israël, noem maar op. Heel interessant allemaal. Maar als het werkelijk zo is dat de wederkomst voor de deur staat, moeten wij ons dan niet voorbereiden? Wat nu, als Hij op dit moment onderweg is? Zijn we er dan klaar voor? Staat er niets meer tussen ons en God? Zijn we werkelijk wedergeboren en zijn we werkelijk besneden van hart?

Ja, ik weet wel dat de vergeving van zonden en de genade een geschenk is, dat wij niet kunnen verdienen, wat we ook doen. Maar als we ons werkelijk bekeerd hebben, mogen we ook door de wedergeboorte met Jezus opstaan uit de dood in een nieuw leven. Dat nieuwe leven, dat besneden hart, zal door de uitwerking van de Heilige Geest een verandering in ons bewerkstelligen, waardoor het mogelijk is om meer en meer op Jezus te gaan lijken en lief te gaan hebben zoals Hij lief had, lief te hebben zoals wij op eigen kracht nooit zouden kunnen. Onze wonden zullen genezen en wij zullen volledig herstellen om zo weer bruikbaar te zijn in Zijn handen. Als de vrucht van de Geest niet in ons leven zichtbaar is, als we vasthouden aan onze oude natuur, onze oude verkeerde gewoonten, als we angst hebben om te veranderen, als we niet vertrouwen op Zijn beloften, Zijn woord, als we niet gehoorzamen aan Zijn geboden, als we roddelen, veroordelen, niet kunnen vergeven, verzoenen, als we vluchten voor weerstand of niet volharden in verantwoording, met andere woorden als we onze ik, onze mening en ons gelijk, stellen boven God en de ander, hoe zit het dan met onze besnijdenis van het hart? Hoe zit het dan met onze overgave aan Gods wil en de bereidheid om de Heilige Geest te laten werken? Zijn we er dan wel klaar voor om Jezus nu te verwachten?

Zelfs als het onze tijd wel duurt, moeten we hier prioriteit van maken, want elke dag kan je laatste zijn, maar dit even terzijde.

Ik ben bang dat veel mensen die dit lezen het zullen wegwuiven of hun schouders ophalen, sommigen zullen zich misschien ook aangevallen voelen, maar ik denk echt dat de tijd dringt, dat we ons moeten voorbereiden op Zijn komst en in deze verwachting blijven werken aan de taken die hier voor ons zijn weggelegd. Het zijn van het Licht en het verspreiden van Zijn Licht in deze wereld, die dit nu meer dan ooit nodig heeft! Ik zie hoe vervolgde christenen hun leven geven voor het geloof in Jezus, terwijl wij vaak nog niet eens aan onze collega’s en buren willen of durven zeggen dat we geloven, terwijl het ons echt niet ons leven kost, maar alleen misschien ons imago. Maar is dat dan wel het imago dat we willen hebben? Wij zijn wel in deze wereld, maar toch niet van deze wereld? We moeten onze lauwheid van ons afschudden, eensgezind opstaan in geloof, radicaliseren en ernst maken van onze taak hier en ons uiteindelijke Doel voor ogen houden! Terugkeren naar de oorspronkelijke gemeente, de ballast van de kerkelijke geschiedenis eerlijk onder ogen zien en onze afgoden en heidense gebruiken wegdoen. Laten we zorgen dat het laatste beetje zout niet ook nog zijn smaak verliest.  Mag Jezus jou de vraag stellen: Wat doe jij nú? Kerk sta op! Wake up!!!!

JIJ

We leven in een maatschappij waarin individualisering een groot goed is. Het individu is belangrijk. Je moet jezelf ontwikkelen. Alles uit het leven halen wat erin zit. Je leven zo inrichten dat jij je er goed bij voelt. Maar we willen ook graag erkenning, waardering. We willen ons geliefd voelen. Er zijn zoveel keuzes te maken. Wat even zovele twijfels kan oproepen. Er ligt een grote druk op ons, vanuit de maatschappij en vanuit onze omgeving. Je moet presteren om mee te tellen. Je moet interessant zijn om leuk gevonden te worden. Je moet als het ware jezelf kunnen presenteren. Maar dan moet je wel weten wat je kunt en wie je bent. Vroeger werd je identiteit voornamelijk bepaald door de groep. Je nationaliteit, je sociale klasse, je opleiding, je werk, je kerk, je familie. Hoewel dit voor veel mensen verstikkend werkte en het dus goed is dat er nu meer aandacht is voor het unieke individu, voor zelfontplooiing, is deze vrijheid om jezelf te zijn voor veel mensen juist ook weer een belemmering, omdat ze geen idee hebben wie ze zijn. Cursussen, boeken, zelfhulp-programma’s, nieuwe religies, schieten dan ook als paddestoelen uit de grond.

En hoewel Jezus tegen ons zegt dat we niet van deze wereld zijn, dat we niet gelijkvormig aan deze wereld moeten zijn, zie je ook in de christelijke kringen dat het individu steeds belangrijker wordt. Je zoekt een kerk die bij je past en wanneer het je niet meer bevalt ga je naar een andere. Je doet een bediening die je leuk lijkt, maar als je even aan jezelf moet denken of werken, dan stop je even. Kerken lijden onder het feit, dat mensen steeds minder bereid zijn om een stukje van zichzelf te offeren.

Jezus zegt tegen ons dat we God boven alles moeten liefhebben en onze naaste als onszelf. Bovendien geeft Hij ons de opdracht om elkaar lief te hebben, zoals Hij ons lief heeft. Dat is nogal wat, lief hebben zoals Jezus lief heeft! Dat past niet echt bij een houding waarbij ons eigen ik, ons ego een belangrijke plek heeft. Hij heeft ook gezegd dat Hij de weg is, Hij heeft ons Zijn voorbeeld gegeven. En ja, we mogen Hem volgen en mogen op Hem gaan lijken. We zijn allemaal deel van het lichaam, het lichaam van Christus. Maar wel allemaal verschillend, want we hebben allemaal een andere, unieke functie in dat lichaam. Zo heeft God het ook bedoeld. Er is zo veel werk dat wij als lichaam hier in deze wereld mogen doen. Met ieder van ons heeft God een eigen bedoeling, een eigen plan, een eigen doel. Maar allemaal ten behoeve van dat ene lichaam van Christus.

Dus ik denk dat het ook als christen heel belangrijk is om naar jezelf te kijken, jezelf te begrijpen, jezelf te ontwikkelen. Maar niet met de bedoeling om je hier goed te voelen, om waardering te ontvangen, maar om te gaan begrijpen welke bedoeling God heeft met jouw leven. Hij heeft je bedoeld voor een relatie met Hem en om vanuit die relatie iets voor een ander te kunnen betekenen. Maar om dat goed te kunnen, moet je dus wel weten wie je bent. Moet je begrijpen hoe God je heeft gemaakt, omstandigheden in je leven heeft gebruikt om je te vormen en kneden, zodat je tot je doel zou komen. Je moet de verantwoording gaan nemen voor je eigen leven. Welke gaven en talenten heb ik van Hem gekregen? Welk excuus gebruik ik om deze gaven en talenten niet te gebruiken? Welke wonden moeten genezen? Welke relaties moet ik herstellen? Welke gewoontes of welk gedrag moet ik afleren? Waar negeer ik Gods wil en verkies ik mijn eigen wil?

Vanuit deze zelfkennis, waarin zonde-besef en genade-aanvaarding een grote rol spelen, waarin je God toestaat om je te veranderen in een nieuw mens, ontstaat ruimte voor een ander. Ruimte om de ander te zien, te aanvaarden en lief te hebben. Als we gaan beseffen, tot ons laten doordringen en gaan aanvaarden hoe God naar ons kijkt, dan kunnen we gaan kijken naar de ander zoals God naar die ander kijkt. Dan willen we wat wij zelf van God hebben ontvangen graag weer uitdelen, omdat we het de ander ook zo gunnen en we weten dat God ook van hen zoveel houdt. Christelijke zelfkennis is dus niet ik-gericht, maar heeft als doel jezelf worden, in afhankelijkheid van God, om zo ruimte te creëren voor bewogenheid voor alle mensen om je heen, om zo Zijn evangelie, Zijn Liefde te verspreiden.   

Vuurtje stoken?

Zit nog even na te denken over gisteren, over twee bijzondere diensten.

Eerst gistermorgen in de kerk het indrukwekkende verhaal gehoord van een Congolese vluchteling. Hoe hij verschillende keren op een afschuwelijke manier is gemarteld, maar het telkens op een ongelovelijke manier heeft overleefd. Hoe hij getuigt dat God hem steeds weer kracht gaf, dat mensen wel zijn lichaam konden beschadigen, maar nooit zijn ziel! Dat hij dankbaar is voor de mensen die hij hier heeft ontmoet en die er voor hem zijn. Dat Europa zo gezegend is. En dan bedoelt hij niet het feit dat wij hier in vrijheid mogen leven en geloven, maar dat Europa zo'n belangrijke rol heeft mogen spelen in het verspreiden van het evangelie over de wereld.

En juist dat heeft me aan het denken gezet. Want terwijl in de rest van de wereld het christendom groeit, zien we in onze westerse beschaving kerken leeglopen, mensen die denken God niet 'meer' nodig te hebben, of het christelijk geloof ingeruild of aangepast worden aan andere religies. Waar is ons geloof, onze passie voor het evangelie gebleven?

En dan ga je 's avonds met een groep jongelui naar een jongerendienst in een buurtgemeente, een feest met zingende, dansende en springende jonge en 'oude' mensen, waar een inspirerende spreker het heeft over hoe lauw wij zijn in ons geloof. Ja, binnen onze veilige kerkmuren, maar weten onze collega's, medescholieren, buren, socialmedia-vrienden, noem maar op, van onze passie voor Jezus? Hij daagt ons uit om, als we werkelijk die passie hebben, de plek in te nemen waar God ons plaatst. Ga staan op die plek, in die positie, in die autoriteit en blijf staan, no matter what! Want als God voor ons is, kan niemand ons raken, zullen wij overwinnen, stop met jammeren en ga staan!

Tja, dat stemt mij wel tot nadenken.....

Een vraag aan al mijn medechristenen; Wat gaan we doen? Gaan we stoppen met zeuren, over onbelangrijke bijzaken, elkaar, de maatschappij, gaan we het vuur onder onze passie opstoken en schouder aan schouder het zout en licht voor onze omgeving zijn?

En voor een ieder, die dit leest en die geen christen is; Sorry!! Sorry, dat wij, christenen, vaak zo'n slecht voorbeeld zijn van wie Jezus werkelijk is. En ik wil graag dat je weet, dat ondanks de fouten die wij, christenen en niet-christenen, maken, God enorm veel van je houdt!